مسجدی که از دل خاکستر برخاست
مسجدی که در نوزدهم دیماه به آتش کشیده شد، امروز با همت مردم و جهادگران دوباره جان گرفته است، جایی که قرار بود نماد ایمان و وحدت خاموش شود، اکنون به صحنهای از همدلی، ایستادگی و بازسازی مردمی تبدیل شده است.
به گزارش اختصاصی گروه سیاسی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ شبی که شعلهها زبانه کشید، حادثه نوزدهم دیماه برای مردم منطقه آزادگان شبی فراموشنشدنی بود. در آن شب، جمعی از اغتشاشگران با هدف ایجاد ناامنی و ضربه زدن به باورهای دینی مردم، مسجد مهدویه را به آتش کشیدند. شعلههای آتش در مدت کوتاهی بخشهایی از فضای داخلی مسجد را فراگرفت و خسارتهایی به فرشها، کتب مذهبی، سیستم صوتی و تجهیزات وارد کرد. دیوارهای سفید مسجد در دود سیاه فرو رفت و بوی سوختگی تا ساعتها در کوچههای اطراف پیچیده بود.
مسجد مهدویه قلب تپنده محله
برای بسیاری از اهالی، این مسجد تنها یک بنای مذهبی نبود؛ بلکه قلب تپنده محله بهشمار میرفت. سالها مراسم عبادی، جلسات قرآنی، برنامههای فرهنگی و نشستهای هماندیشی در این مکان برگزار شده بود. به همین دلیل، دیدن چهره سوخته و آسیبدیده مسجد، برای مردم بهویژه سالمندان و خانوادههایی که خاطرات زیادی از آن داشتند، بسیار تلخ و سنگین بود.
نماز در میان دیوارهای دودگرفته با وجود خسارتهای واردشده، آنچه در ساعات بعد از حادثه رخ داد، روایتی متفاوت را رقم زد. هنوز آثار آتشسوزی کاملاً برطرف نشده بود که مردم برای اقامه نماز جماعت در مسجد حاضر شدند. بخشی از فضای سالمتر مسجد آماده شد و نمازگزاران در همان محیط نیمهسوخته صف بستند.
این حضور پیام روشنی داشت، اینکه شعلههای آتش نمیتواند ایمان مردم را خاموش کند. بسیاری از نمازگزاران پس از پایان نماز، در کنار هم ایستادند و برای بازسازی هرچه سریعتر مسجد اعلام آمادگی کردند. اشک در چشمان برخی حلقه زده بود، اما در کنار آن، عزم و ارادهای جدی برای جبران خسارتها دیده میشد.
حرکت خودجوش مردم از همان روزهای ابتدایی برای بازسازی مسجد
حضور نوجوانان و جوانان در کنار بزرگترها جلوهای ویژه داشت، آنان که شاید تا پیش از این کمتر در امور اجرایی مسجد نقش داشتند، اینبار پیشگام شدند و نشان دادند که تعلق خاطر به مسجد، محدود به نسل خاصی نیست. آغاز حرکت خودجوش مردمی عملیات پاکسازی و بازسازی از همان روزهای ابتدایی آغاز شد.
جهادگران و نیروهای داوطلب مردمی با امکانات اولیه به مسجد آمدند و کار جمعآوری ضایعات و وسایل سوخته را شروع کردند. گروهی مسئول شستوشوی دیوارها و کف شدند و برخی دیگر به بررسی میزان خسارت و تهیه فهرست اقلام مورد نیاز پرداختند.
همزمان، کمکهای مردمی نیز شکل گرفت، خانوادههایی که توانایی داشتند، مبالغی را برای خرید فرش و تجهیزات جدید اختصاص دادند. برخی از خانههای خود قرآن، مفاتیح و جانماز آوردند تا قفسههای خالی مسجد دوباره جان بگیرد. بانوان محله نیز با حضور فعال در نظافت و ساماندهی فضای داخلی، سهم مهمی در این حرکت ایفا کردند.
حتی کسانی که توان مالی چندانی نداشتند، با حضور مستمر و کمک عملی در بازسازی مشارکت کردند. این همدلی، مسجد را به کارگاهی از امید تبدیل کرد؛ جایی که هر فرد، به اندازه توان خود سهمی در احیای آن داشت.
هدف قرار دادن مسجد تلاشی برای ضربه زدن به هویت اجتماعی
مسجد فراتر از یک ساختمان مسجد در این محله، تنها مکانی برای اقامه نماز نبود. بسیاری از برنامههای فرهنگی، کلاسهای آموزشی، جلسات مشاوره و فعالیتهای خیریه از همین مکان سامان میگرفت. در ماههای محرم و رمضان، مسجد به مرکز اصلی تجمع و همدلی مردم تبدیل میشد و جوانان نقش فعالی در برگزاری مراسمها داشتند.
به همین دلیل، هدف قرار دادن مسجد را میتوان تلاشی برای ضربه زدن به هویت اجتماعی و انسجام محله دانست. اما نتیجه حادثه، برخلاف خواست عاملان آن، افزایش همبستگی و نزدیکی بیشتر مردم به یکدیگر بود. جلسات هماهنگی برای تسریع در بازسازی برگزار شد و پیشنهادهایی برای بهبود امکانات مسجد مطرح شد.
بازسازی مسجد بهتر و مجهزتر از گذشته
برخی خیران اعلام کردند که در کنار بازسازی بخشهای آسیبدیده، تجهیز کتابخانه و نوسازی سیستم گرمایشی و صوتی مسجد را نیز بر عهده میگیرند. این تصمیمها نشان داد که مردم نهتنها به دنبال جبران خسارتها هستند، بلکه میخواهند مسجد را بهتر و مجهزتر از گذشته بسازند.
از سیاهی تا سپیدی امید امروز با گذشت روزهایی از آن حادثه، چهره مسجد دگرگون شده است. دیوارهایی که روزی در دود و سیاهی فرو رفته بودند، اکنون با رنگی تازه پوشیده شدهاند. قفسههای کتاب دوباره پر شده و فرشهای نو، فضای داخلی را آراستهاند. صدای اذان و اقامه نماز جماعت همچنان در فضای مسجد طنینانداز است و حضور مردم پررنگتر از گذشته دیده میشود.
صحنهای برای نمایش اتحاد و ایمان مردم
در پایان حادثه نوزدهم دی شاید با هدف ایجاد ناامیدی و تفرقه رخ داد، اما در عمل به صحنهای برای نمایش اتحاد و ایمان مردم تبدیل شد. بازسازی این مسجد تنها یک اقدام عمرانی نبود، بلکه نمادی از پایداری و اراده جمعی مردمی است که نشان دادند باورهایشان ریشهدارتر از آن است که با آتش و تخریب از میان برود.
مسجدی که قرار بود در خاکستر خاموش شود، امروز استوارتر از گذشته ایستاده است؛ یادآور این حقیقت که هرجا ایمان و همدلی باشد، از دل سختترین حوادث نیز میتوان بنایی تازه از امید و وحدت ساخت.
زینبالسادات میرسلیمی _ تیتر یک
انتهای خبر/
