به گزارش خبرنگار گروه ورزشی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، موفقیت در عرصه ورزش قهرمانی، به‌ویژه برای ورزشکاران دارای شرایط خاص، صرفاً حاصل تمرینات بدنی نیست؛ بلکه آمیزه‌ای از تاب‌آوری روانی، حمایت خانواده و هدایت مربی است. مسیر پرپیچ‌وخم معصومه تورانی، عضو تیم ملی دوومیدانی، مصداق بارزی از این مدعاست.
معرفی قهرمان و دستاوردهای گذشته
تورانی در ابتدای این گفتگو خود را این‌گونه معرفی می‌کند: «به نام خدا، معصومه تورانی هستم، عضو تیم ملی دوومیدانی. ۱۲ مدال کشوری و مقام سوم مسابقات بین‌المللی جایزه بزرگ امارات را کسب کرده‌ام و در این دوره توانستم رنک دوم آسیا را از آن خودم کنم.»
تحلیل مسیر قهرمانی؛ از انگیزه‌های درونی تا حمایت‌های بیرونی
این ورزشکار البرزی در تشریح مسیر خود به نقش زنجیره‌ای حمایت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید: «پشت این موفقیت، سال‌ها تلاش و کوشش بوده که همه دست به دست هم دادیم؛ از مربی گرفته تا اساتید، خانواده، آشنایان و رؤسای هیئت. همه با هم تمرین کردیم و سختی کشیدیم تا توانستم سهمیه ورودی مسابقات پاراآسیایی را کسب کنم و در این دوره حضور داشته باشم.»
مصدومیت؛ نقطه عطفی که اراده را محک زد
یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی ورزشکاران، مواجهه با آسیب‌دیدگی در آستانه رویدادهای بزرگ است. تورانی در این باره می‌گوید: «در طی تمریناتی که برای مسابقات پاراآسیایی داشتم، دچار آسیب‌دیدگی از ناحیه دست شدم. خیلی سخت بود و کلاً تمرینات برایم دشوار شده بود. حدود یک ماه طول درمانم بود، اما خدا رو شکر توانستم زود خودم را جمع کنم و به ورودی دوم برسم و به مسابقات ناگویا اعزام شوم.»
نقش مربی و خانواده؛ ستون‌های پنهان موفقیت
تحلیل اظهارات تورانی نشان می‌دهد که عامل انسانی، مهم‌ترین سرمایه در مسیر قهرمانی است. وی با تأکید بر این موضوع می‌گوید: «همه می‌دانند پشت هر ورزشکاری یک مربی دلسوز و یک خانواده ایستاده است. آن‌ها تا پای جان وایستادند و من را ول نکردند. حامی من بودند و پا به پای من تمرینات را انجام دادند. از همین‌جا از آن‌ها ممنونم و قدردان زحماتشان هستم.»
نقش معلم ورزش؛ جرقه‌ای که مسیر زندگی را تغییر داد
تورانی همچنین به نقش یک معلم ورزشی در آغاز مسیر ورزشی خود اشاره می‌کند و می‌گوید: «آن سال من محصل بودم و یک معلم ورزشی داشتیم که خیلی آدم متشخصی بودند. واقعاً اگر صدای من را می‌شنوند، از همین‌جا می‌خواهم بگویم که خیلی دلم برایشان تنگ شده و خیلی دوستشان دارم. ایشان گفتند چنین ورزشی و باشگاهی وجود دارد که می‌توانی بروی تمرین کنی. من اولش کمی مقاومت کردم، ولی با حمایت ایشان رفتم و از نزدیک محیط و بچه‌ها را دیدم و خوشم آمد و شروع کردم. خدا رو شکر ثمره داد و الان مدال نقره را کسب کردم.»
ورزش؛ عاملی برای توانمندسازی روانی و اجتماعی
تحلیل تأثیر ورزش بر زندگی افراد دارای شرایط خاص، از دیگر بخش‌های این گفتگوست. تورانی در این باره می‌گوید: «ورزش کلاً روی همه چیز تأثیرگذار است؛ از لحاظ روانی، جسمی و عاطفی. مخصوصاً ما که در شرایط خاصی هستیم و با توجه به ناملایمات، روحیه‌مان حساس‌تر است. ورزش باعث شده بزرگ‌تر شویم، صبورتر باشیم و جسورتر و محکم‌تر. این خیلی تأثیر دارد و شرایط زندگی ما را عوض می‌کند.»
توصیه به نسل جدید؛ قهرمان زندگی خود باشید
این بانوی ورزشکار خطاب به نسل جدید می‌گوید: «برای تک‌تک لحظه‌های زندگی‌تان بجنگید. عقب نکشید، جسور باشید، به خودتان باور داشته باشید و قدم بعدی که می‌گذارید محکم‌تر باشد. همیشه قهرمان زندگی خودتان را در آینه ببینید.»
ناگویا؛ میدانی برای اثبات توانمندی
شرایط مسابقات ناگویا نیز از دیدگاه تحلیلی حائز اهمیت است. تورانی می‌گوید: «سطح مسابقات بالایی بود. حدوداً هفت نفر بودیم که یک نفر حذف شد و با شش نفر دیگر مسابقه دادیم. در این شش نفر، سه نفر ایرانی بودیم و رتبه اول تا سوم ایران شد. با وجود شرایط سخت آب و هوایی، استرس و شرایط غذایی، رکوردم پایین‌تر بود ولی توانستم بهترین رکورد خودم را ثبت کنم.»
چشم‌انداز آینده؛ از ناگویا تا لس‌آنجلس
تورانی با اشاره به انگیزه بالای خود برای ادامه مسیر می‌گوید: «حالا که مدال نقره پاراآسیایی را کسب کردم، انگیزه‌ام خیلی بیشتر شده و برای مدال بهتر و مسابقات بعدی بیشتر می‌جنگم. قطعاً گوشه‌ای از ذهنم به مسابقات پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس فکر می‌کنم.» وی همچنین تصریح کرد: «در این مسیر خیلی از آدم‌ها در کنار من بودند و من را حمایت کردند، شاید اسمشان گفته نشده و از قلم افتاده، ولی همیشه کنارم بودند. بیشترین حمایت را مربی‌ام داشت که همیشه پا به پا کمکم کرد و از صبوری خانواده‌ام باید بگویم.»
سخن پایانی؛ تقدیم مدال به مردم ایران
تورانی در پایان با تقدیم مدال خود به مردم ایران می‌گوید: «مدالم را به تمام مردم سرزمینم و به مازندرانی‌های عزیزم تقدیم کردم.»
سولماز امیدی _ تیتر۱
انتهای خبر/
