چهار سناریوی فشار علیه ایران/ از فشار نفتی تا تهدید نظامی
علی فلاحتکار، تحلیلگر مسائل سیاسی منطقه طی یادداشتی نوشت: در سیاست بینالملل، فشار تنها یک ابزار نیست، بلکه راهبردی چندبعدی است؛ راهبردی که میتواند همزمان اقتصاد، امنیت، افکار عمومی و موازنه منطقهای را هدف بگیرد.
به گزارش اختصاصی خبرنگار گروه بینالملل شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، علی فلاحتکار، تحلیلگر مسائل سیاسی منطقه درباره محورهای اصلی سیاست دولت ترامپ در قبال ایران در یادداشتی نوشت: سیاستهای دولت آمریکا در دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ در قبال جمهوری اسلامی ایران بر چهار محور اصلی استوار بوده است؛ محورهایی که در قالب سیاست «فشار حداکثری» طراحی و اجرا شد.
اعمال محدودیتهای گسترده نفتی علیه ایران در صدر اقدامات واشنگتن قرار دارد. در این چارچوب، تحریم خریداران نفت ایران و همچنین تحریم حوزه حمل و نقل و کشتیرانی مرتبط با صادرات نفت کشور دنبال شد. توصیه ترامپ به برخی کشورها برای جایگزینی نفت ایران با منابع دیگر و تلاش برای توقیف نفتکشهای ایرانی نیز در همین مسیر قابل ارزیابی است.
دومین محور تمرکز بر ناآرامیهای داخلی است؛ دولت آمریکا همزمان با تشدید فشارهای اقتصادی، از جریانهای مخالف جمهوری اسلامی از جمله سازمان مجاهدین خلق ایران حمایت سیاسی و رسانهای به عمل آورد. برخی مقامات آمریکایی نیز به صراحت از تأثیرگذاری سیاستهای خود بر ایجاد بیثباتی داخلی سخن گفتهاند. راهبرد های آنان شامل ایجاد انگیزه برای اعتراضات اجتماعی، انتشار اخبار منفی و تبلیغات روانی علیه نظام، و تلاش برای بهرهبرداری از ضعفهای داخلی بود.
سومین راهبرد آمریکا تضعیف بازدارندگی منطقهای ایران با حمایت از عادیسازی روابط میان اسرائیل و برخی کشورهای عربی، اعمال تحریم علیه گروههای مقاومت منطقهای و تلاش برای محدودسازی نفوذ منطقهای ایران، در همین چارچوب تعریف میشود. این سیاست با هدف کاهش توان ایران در حمایت از متحدان منطقهای خود و افزایش فشار بر گروههای مقاومت اجرا شد تا در صورت بروز بحرانهای منطقهای، تهران انعطاف کمتری داشته باشد.
چهارمین محور، بهرهگیری از ادبیات تهدیدآمیز و القای پیشبینیناپذیری در اقدام نظامی، تهدیدهای متناوب مقامات آمریکایی درباره احتمال حمله نظامی به ایران است که با هدف افزایش فشار روانی و تأثیرگذاری بر محاسبات راهبردی تهران صورت میگیرد.
مجموعه این چهار راهبرد نشان میدهد که سیاست دولت ترامپ در قبال ایران، ترکیبی از فشار اقتصادی، امنیتی، منطقهای و روانی بوده که با هدف تغییر رفتار جمهوری اسلامی و افزایش هزینههای داخلی و خارجی ایران دنبال شده است.
نرگس صادقی _ تیتر یک
انتهای خبر/
