ایرج کلانتری طالقانی؛ چهره ماندگار معماری نوین
ایرج کلانتری طالقانی از چهرههای اثرگذار نسل دوم معماری معاصر ایران و از شاگردان برجسته هوشنگ سیحون بود؛ معمار و اندیشمندی که نگاهش به فضا، فراتر از ساختوساز، تلاشی برای معنا دادن به زندگی انسان در بستر معماری بود. او با نگاهی آرام، دقیق و عمیق، توانست میان سادگی و هویت ایرانی پیوندی ماندگار بسازد.
به گزارش اختصاصی خبرنگار گروه فرهنگی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ ایرج کلانتری طالقانی، تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز کرد و با رتبه ممتاز وارد آتلیه هوشنگ سیحون شد؛ جایی که نگاهش به معماری شکل گرفت و مسیر حرفهایاش با سرعتی کمنظیر آغاز شد. بعدها نیز در مسیر شهرسازی تا مقاطع پیشرفته ادامه داد و همزمان وارد عرصه حرفهای شد؛ مسیری که او را به یکی از چهرههای جریانساز معماری ایران تبدیل کرد.
در نگاه کلانتری، معماری فقط ساختن نبود؛ «فهمیدن» بود. او باور داشت فضا باید شفاف، صادق و بیپیرایه باشد؛ بدون زوائد، اما سرشار از معنا. همین نگاه، امضای آرام و ماندگار او را در معماری ایران شکل داد.
در کارنامه حرفهای او، پروژههایی دیده میشود که امروز بخشی از حافظه معماری کشورند؛ از جمله طراحی و مدیریت فرودگاه بینالمللی امام خمینی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی قزوین، سفارت ایران در تفلیس، مجموعه چایکنار تبریز، ساختمان استانداری کرمان، ایستگاههای مترو و قطار شهری مشهد و تبریز، و مجموعهای از پروژههای مسکونی، اداری و فرهنگی در نقاط مختلف ایران.
اما شاید بخش انسانیتر کار او، در خانههایی باشد که برای چهرههای فرهنگ و اندیشه طراحی کرد؛ خانه نجف دریابندری، خانه مخشید امیرشاهی، خانه محسن هشترودی و دیگر فضاهایی که بیش از آنکه ساختمان باشند، روایتگر زندگی بودند.
ایرج کلانتری سالها در دانشگاههای تهران، علم و صنعت و دیگر مراکز علمی، به آموزش معماری پرداخت؛ اما در حقیقت، او فقط درس طراحی نمیداد، بلکه نگاه دادن به فضا را آموزش میداد. شاگردانش از او نه فقط تکنیک، بلکه «فهم معماری» را آموختند.
او در نهادهای حرفهای و تخصصی متعددی حضور داشت؛ از جمله شورای تخصصی شهرداری تهران، انجمن صنفی مهندسان مشاور معمار و شهرساز و انجمن مفاخر معماری ایران؛ جایگاهی که نشان از اعتماد جامعه حرفهای به نگاه و تجربه او داشت.
در سال ۱۳۸۴، از سوی جامعه مهندسان معمار ایران به عنوان «معمار سال» انتخاب شد؛ عنوانی که تنها یک افتخار نبود، بلکه تأییدی بر مسیری بود که او با صبر، دقت و صداقت طی کرده بود.
او برادر پرویز کلانتری بود؛ و در خانوادهای رشد کرد که هنر در آن جریان داشت، اما هر یک از آنان، جهان خود را با زبان متفاوتی ساختند.
امروز نام ایرج کلانتری طالقانی با آرامشی خاص در حافظه معماری ایران زنده است؛ با فضاهایی که هنوز نفس میکشند، با شاگردانی که نگاهش را ادامه میدهند، و با معماریای که نشان داد سادگی اگر درست فهمیده شود، میتواند عمیقترین شکل ماندگاری باشد.
هانیه ربیعی _ تیتر یک
انتهای خبر/
