حماسه‌سازی در بحران جنگ

سولماز کمال‌زارع در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار گروه اجتماعی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، در تحلیلی عمیق به بررسی روان‌شناختی ریشه‌های ایستادگی و خلق حماسه‌ توسط مردم در بحران‌های ناشی از جنگ پرداخته است.

این مددکار اجتماعی عنوان کرد: نیروی محرکه این حضور شگرف، در اتصال انسان به «معنای بزرگ‌تر» نهفته است. در میانه‌ بحران، ذهن انسان به طور طبیعی به سمت بقا گرایش دارد، اما «عشق به وطن» به عنوان یک ارزش بنیادین، تاب‌آوری شگفت‌انگیزی در برابر سختی‌ها ایجاد می‌کند و همچون قطب‌نمایی، مسیر را در تاریک‌ترین شب‌ها روشن نگه می‌دارد.

وی همچنین به نقش «پذیرش ترس» اشاره کرد و افزود: شجاعت به معنای نترسیدن نیست، بلکه به معنای «در آغوش کشیدن ترس» است. افرادی که در چنین شرایطی ایستادگی می‌کنند، ترس و اضطراب خود را انکار نکرده، بلکه با پذیرش آن‌ها، اجازه نمی‌دهند هیجانات منفی مانع انجام کاری شود که برایشان ارزشمند است.

کمال‌زارع بر اهمیت «عبور از نقش‌های محدودکننده» تأکید کرد و ادامه داد: جامعه گاه برچسب‌هایی چون «ضعیف» یا «آسیب‌پذیر» را به گروه‌هایی مانند زنان یا نوجوانان می‌زند، اما حضور این افراد در خط مقدم دفاع، نشان‌دهنده رهایی از این نقش‌ها و دیدن خود به عنوان انسان‌هایی اثرگذار و قدرتمند است که می‌توانند در سرنوشت کشورشان سهیم باشند.

نکته کلیدی دیگر از دیدگاه کمال‌زارع، «تبدیل باور به عمل متعهدانه» است. به گفته او داشتن باورهای زیبا کافی نیست؛ عیار واقعی یک ارزش در عمل مشخص می‌شود. بیرون آمدن در دل شب و ایستادگی فیزیکی، همان تبدیل عشق به وطن به یک «اقدام متعهدانه» است که در آن افراد به جای منفعل بودن، قدمی واقعی و ملموس برمی‌دارند، هرچند با رنج و خطر همراه باشد.

این مددکار اجتماعی در جمع‌بندی تحلیل خود این حضور حماسی را «انتخابی آگاهانه برای تحمل یک رنجِ ارزشمند» توصیف کرد و اظهار داشت: وقتی پای دفاع از هویت و خانه‌ای به نام وطن در میان باشد، انسان قادر است از مرزهای ترس، خستگی و فشارهای روزمره عبور کرده و تصویری ماندگار از قدرت و ایستادگی خلق کند که برای همیشه در حافظه تاریخ ثبت می‌شود.

فرزانه احراری _ تیتر یک

انتهای خبر/