به گزارش شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ محمد جمالی، مدرس دانشگاه و تحلیلگر مسائل سیاسی، طی یادداشتی نوشت: ۱۳ آبانماه، در تقویم ملت ایران تنها یک مناسبت تاریخی یا روزی برای یادآوری حوادث گذشته نیست؛ این روز نماد ایستادگی، استقلالخواهی و مقابله با نظام سلطه است. روزی که سه رویداد مهم تاریخی، از تبعید امام خمینی(ره) در سال ۱۳۴۳ تا کشتار دانشآموزان در سال ۱۳۵۷ و تسخیر لانه جاسوسی آمریکا در سال ۱۳۵۸، در حافظه تاریخی ملت ایران به یکدیگر پیوند خوردهاند و مفهوم استکبارستیزی را به یکی از مؤلفههای مهم هویت سیاسی انقلاب اسلامی تبدیل کردهاند.
اما ۱۳ آبان امسال حالوهوای متفاوتی دارد. امسال این روز در شرایطی فرا میرسد که ملت ایران، علاوه بر یادآوری تاریخ مبارزه با استکبار جهانی، داغ سنگین شهادت صدها دانشآموز و معلم را بر دل دارد؛ شهدایی که نام و یادشان بهویژه با جنایت مدرسه شجره طیبه میناب در حافظه جمعی مردم ایران ماندگار شده است.
امسال در آستانه روز دانشآموز و روز ملی مبارزه با استکبار جهانی، بیش از هر زمان دیگری باید به این پرسش اندیشید که پیام ۱۳ آبان برای نسل جدید چیست و دانشآموزان امروز چگونه میتوانند ادامهدهنده راه دانشآموزانی باشند که جان خود را در مسیر دفاع از سرزمین، امنیت و آینده این کشور از دست دادند؟
۱۳ آبان امسال در حالی فرا میرسد که ملت ایران در مواجهه با استکبار جهانی و بهویژه آمریکا، بهعنوان حامی اصلی رژیم صهیونیستی در منطقه، با داغ و مطالبه خونخواهی شهدای خود روبهروست. یاد بیش از ۳۰۰ دانشآموز شهید و شهدای مدرسه شجره طیبه میناب همچنان در دلهای مردم زنده است و این داغ، تنها متعلق به خانوادههای این شهدا نیست؛ بلکه زخمی بر پیکره وجدان عمومی جامعه است. همچنین شهادت بیش از ۳۰ معلم شریف و بیش از ۳۰۰ دانشجو، عمق خسارت انسانی این حوادث را نشان میدهد.
این آمارها صرفاً اعداد و ارقام نیستند؛ پشت هر عدد، خانوادهای داغدار، نیمکتی خالی، آیندهای ناتمام و رؤیاهایی قرار دارد که دیگر فرصت تحقق پیدا نکردند. دانشآموزانی که میتوانستند پزشک، معلم، مهندس، پژوهشگر و آیندهسازان ایران باشند، به قربانیان خشونتی تبدیل شدند که باید درباره ابعاد انسانی و پیامدهای آن در سطح افکار عمومی جهان سخن گفت.
مدرسه باید امنترین مکان برای کودکان باشد؛ جایی برای آموختن، پرورش استعدادها و ساختن آینده. وقتی دانشآموزان در محیطی که باید پناهگاه امن آنان باشد، جان خود را از دست میدهند، موضوع از یک حادثه فراتر میرود و به مسئلهای انسانی و بینالمللی تبدیل میشود.
جنایت علیه دانشآموزان میناب، بار دیگر این پرسش را در برابر افکار عمومی جهان قرار داد که ادعاهای مربوط به حقوق بشر و دفاع از حقوق کودکان تا چه اندازه با رفتار عملی قدرتهای مدعی این مفاهیم سازگار است؟
آمریکا بهعنوان یکی از مهمترین حامیان رژیم صهیونیستی، باید در برابر افکار عمومی جهان درباره حمایتهای سیاسی، نظامی و تسلیحاتی خود از این رژیم پاسخگو باشد. آنچه در فلسطین و غزه بر غیرنظامیان و کودکان گذشته و آنچه در جریان حمله به مدرسه میناب رخ داد، ضرورت توجه جدیتر جامعه جهانی به امنیت کودکان، مدارس و مراکز آموزشی را یادآوری میکند.
از این منظر، ۱۳ آبان امسال تنها فرصتی برای بیان مواضع سیاسی نیست؛ بلکه فرصتی برای زنده نگهداشتن نام و یاد کودکانی است که باید آینده ایران را میساختند، اما خود به بخشی از تاریخ مقاومت ملت ایران تبدیل شدند.
یکی از مهمترین ویژگیهای ۱۳ آبان امسال، پیوند عمیق میان روز دانشآموز و یاد شهدای دانشآموز میناب است. به همین دلیل، حضور دانشآموزان در راهپیمایی امسال میتواند معنایی فراتر از شرکت در یک مراسم سالانه داشته باشد.
پیشنهاد میکنم امسال هر دانشآموز با یاد و نام یکی از شهدای دانشآموز میناب در راهپیمایی ۱۳ آبان شرکت کند؛ گویی هر دانشآموز، نماینده یکی از همنسلان شهید خود است و با حضورش اعلام میکند که یاد و نام این عزیزان در میان نسل آینده ایران زنده خواهد ماند.
این حضور میتواند فرصتی برای آشنایی بیشتر نسل نوجوان با تاریخ معاصر کشور، شناخت ابعاد حوادث میناب و درک اهمیت استقلال، امنیت ملی و مسئولیتپذیری اجتماعی باشد. دانشآموزان باید بدانند که تاریخ تنها مجموعهای از وقایع گذشته نیست؛ بلکه تجربهای است که میتواند مسیر آینده را روشن کند.
البته انتقال این مفاهیم به نسل جدید باید با آگاهیبخشی، گفتگو، تبیین تاریخی و پاسخگویی به پرسشهای آنان همراه باشد. نسل امروز نیاز دارد بداند چرا ۱۳ آبان اهمیت دارد، استکبارستیزی چه مفهومی دارد و چگونه میتوان در کنار حفظ هویت ملی، از حقوق انسانی و عدالت در سطح جهان دفاع کرد.
امروز موضوع تغییر موازنه قدرت در جهان، چالشهای پیش روی سیاست خارجی آمریکا و افزایش مطالبات استقلالطلبانه در کشورهای مختلف، به یکی از مباحث مهم روابط بینالملل تبدیل شده است.
نظام بینالملل در حال تجربه تحولات متعددی است و قدرتهای بزرگ با چالشهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی روبهرو هستند. در چنین شرایطی، بررسی جایگاه ملتهایی که بر استقلال و حق تعیین سرنوشت خود تأکید دارند، اهمیت ویژهای پیدا میکند.
از نگاه من، ایستادگی ملت ایران در برابر فشارهای خارجی، یکی از موضوعاتی است که میتواند در تحلیل تحولات منطقه و جهان مورد توجه قرار گیرد و امروز جمهوری اسلامی به مهمتیرن مولفه قدرت در دنیا تبدیل شده است.
سیزدهم آبان امسال در شرایطی فرا میرسد که منطقه همچنان با تنشها، تهدیدها و پیامدهای درگیریهای نظامی روبهروست و ایران نیز در معرض فشارها و تهدیدهای خارجی قرار دارد. در چنین فضایی، حضور آگاهانه مردم در صحنههای اجتماعی و ملی، بیانگر اهمیت مشارکت عمومی در تعیین سرنوشت کشور است.
با این حال، نباید فراموش کرد که استکبارستیزی تنها در شعار خلاصه نمیشود. مقابله با سلطهطلبی، مستلزم تقویت توان علمی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کشور، افزایش اعتماد عمومی، حفظ وحدت ملی و دفاع از حقوق ملتهاست. جامعهای که به دانش، آگاهی، پیشرفت و همبستگی اهمیت میدهد، میتواند در برابر فشارهای بیرونی نیز ظرفیت بیشتری برای حفظ استقلال خود داشته باشد.
در این میان، مسئولیت معلمان، خانوادهها، رسانهها و نهادهای فرهنگی در انتقال درست مفاهیم تاریخی به نسل جدید بسیار مهم است. نباید اجازه دهیم یاد شهدای دانشآموز صرفاً به چند مراسم و برنامه مناسبتی محدود شود. این شهدا باید در کتابهای درسی، فعالیتهای فرهنگی، برنامههای مدارس و حافظه اجتماعی جامعه جایگاهی شایسته داشته باشند.
امسال راهپیمایی ۱۳ آبان باید فرصتی برای تجدید عهد با آرمانهای استقلالطلبانه ملت ایران و گرامیداشت یاد شهدای دانشآموز، معلم و دانشجو باشد. حضور مردم، بهویژه دانشآموزان، در این مراسم میتواند پیام روشنی درباره زنده بودن حافظه تاریخی جامعه و اهمیت حفظ امنیت و کرامت انسانی داشته باشد.
داغ شهدای مدرسه شجره طیبه میناب تا همیشه در حافظه ملت ایران باقی خواهد ماند. هر دانشآموزی که امسال با یاد یکی از این شهدا در راهپیمایی حاضر میشود، میتواند روایتگر زندگی، آرزوها و آینده ناتمام همنسل شهید خود باشد.
دشمنان این سرزمین باید بدانند که شهادت دانشآموزان، یاد و نام آنان را از جامعه ایران پاک نخواهد کرد. مطالبه حقیقتیابی، پاسخگویی و تحقق عدالت درباره این جنایت نیز باید با جدیت در مجامع حقوقی و بینالمللی دنبال شود.
۱۳ آبان امسال، روز یادآوری یک حقیقت مهم است؛ اینکه دانشآموزان ایران تنها تماشاگر تاریخ نیستند، بلکه خود بخشی از آینده و هویت این سرزمیناند. حضور آگاهانه آنان در کنار مردم، میتواند پیامآور همبستگی ملی و زنده نگهداشتن یاد همنسلان شهیدشان باشد؛ نسلی که نامش در تاریخ ایران ماندگار شده است.