میدان بحران، آزمون واقعی مرام پهلوانی؛
عیار «پهلوانی» در بسیج؛ از تاتامی تا سنگر خدمت

بسیجی ورزشکار و مربی رزمی البرزی

امیرحسین هاشمی‌زاده، ورزشکار و مربی رزمی البرزی، با تأکید بر اینکه مرام پهلوانی در روزهای بحران و جنگ معنا پیدا می‌کند، از حضور جهادی ورزشکاران و خانواده‌اش در مناطق آسیب‌دیده کرج و امدادرسانی به آسیب‌دیدگان می‌گوید.
356

به گزارش گروه چندرسانه شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، امیرحسین هاشمی‌زاده، ورزشکار و مربی رشته‌های رزمی و بدنسازی، هم‌زمانی فعالیت ورزشی با خدمت‌رسانی به مردم را جلوه‌ای از منش پهلوانی می‌داند و می‌گوید: هر جا توانستیم و لازم بود، در کنار مردم بودیم؛ از گفتگو با کودکان آسیب‌دیده از جنگ تا کمک به خانواده‌هایی که خانه و دارایی‌شان را از دست داده بودند.

او در گفتگو با خبرنگار «تیتر۱»، به مناسبت هفته بسیج، از مسیر ورزشی خود، فعالیت‌های گروه جهادی و حضور ورزشکاران در روزهای دشوار می‌گوید.

سید امیرحسین هاشمی‌زاده، متولد سال ۱۳۸۰ در کرج، از چهار سالگی ورزش‌های رزمی را آغاز کرده است. او که در رزومه خود مدرک کارشناسی مهندسی عمران، سابقه مربیگری در حوزه‌های رزمی و بدنسازی و چندین عنوان قهرمانی را ثبت کرده، می‌گوید علاقه‌اش به ورزش از فضای خانوادگی شکل گرفت: خانواده‌ام ورزشکار بودند و از بچگی با باشگاه و ورزش عجین شده بودیم. بعد از تجربه چند رشته، به ورزش‌های رزمی و بدنسازی علاقه‌مند شدم؛ چون معتقدم هر رشته‌ای باید با اخلاق و روحیه فرد تناسب داشته باشد.

ورزشکار؛ قهرمان و الگوی رفتاری

هاشمی‌زاده ورزش را با منش پهلوانی پیوند می‌دهد و می‌گوید: پایه ورزش ما در کشور، پهلوانی است. کشتی منش پهلوانی را ترویج می‌کند و در هنرهای رزمی ترکیبی هم با تلفیقی از چند رشته، از جمله کشتی، بوکس و کیک‌بوکس روبه‌رو هستیم. به نظر من، ورزشکار باید این منش را در خودش تقویت کند؛ نه فقط برای اینکه دیگران تشویق شوند، بلکه برای رشد و پیشرفت خودش.

او با اشاره به تأثیر اجتماعی ورزشکاران شناخته‌شده ادامه می‌دهد: ورزش حرفه‌ای باعث می‌شود فرد در جامعه مطرح شود. وقتی ورزشکاری مثل جهان‌پهلوان تختی شناخته می‌شود، رفتار و منش او هم در معرض دید مردم قرار می‌گیرد. اگر ورزشکاران و چهره‌های شناخته‌شده، سلامت اخلاقی و رفتاری و منش پهلوانی را ترویج کنند، می‌توانند در بهترشدن فرهنگ و خلق‌وخوی جامعه اثر بگذارند.

این ورزشکار در عین حال بر ضرورت توجه به تحصیل و شغل در کنار ورزش تأکید می‌کند: ورزش حرفه‌ای و حضور در تیم ملی، اردوها، رقابت‌های سطح بالا، داوری یا مربیگری، زمان زیادی می‌خواهد و گاهی از کارهای روزمره و حتی وقت خانواده کم می‌کند. این شرایط برای عده‌ای که در سطح حرفه‌ای فعالیت می‌کنند، قابل درک است؛ اما برای عموم مردم، ورزش منظم می‌تواند در کنار تحصیل و کار ادامه پیدا کند.

هاشمی‌زاده می‌افزاید: برای داشتن بدن بانشاط و ذهنی سرحال، لازم است ورزش به‌صورت روتین در برنامه روزانه باشد؛ حتی اگر زمان آن یک ربع یا یک ساعت باشد. مطالعات علمی هم نشان می‌دهد افرادی که زمانی را به ورزش اختصاص می‌دهند، از نشاط جسمی و ذهنی بیشتری برخوردارند.

وی که در کنار تحصیل، مربیگری و بدنسازی را دنبال می‌کند، درباره هدف‌های آینده‌اش می‌گوید: با ازدواج و اضافه‌شدن مسئولیت‌های زندگی و امرار معاش، طبیعی است که آدم تا حدی از قهرمانی فاصله بگیرد. هدفم این است که آمادگی جسمانی و روحیه‌ام را حفظ کنم و در همین رشته، از راه مربیگری و داوری، جوانان و ورزشکاران خوبی به جامعه تحویل بدهم.

از تمرین ورزشی تا خدمت در محله

هاشمی‌زاده با اشاره به فعالیت گروه جهادی شهید عباس نیلی و همراهی با دیگر گروه‌های جهادی می‌گوید: در شرایط سخت اقتصادی و روزهای جنگ، خدا را شکر توانستیم قدم‌هایی برای کمک به مردم برداریم. بخشی از فعالیت‌هایمان فرهنگی بود. مادرم در این زمینه فعالیت می‌کرد و همسرم هم با توجه به تحصیلاتش در حوزه روان‌شناسی، در مساجد محلات با بچه‌ها صحبت می‌کرد، در حال حاضر هم در مدارس به دانش‌آموزان و خانواده‌های آنها مشاوره می‌دهد.

او درباره رسیدگی به کودکان در روزهای بحرانی توضیح می‌دهد: به مساجد محلات رفتیم و با بچه‌ها، تک‌تک صحبت کردیم؛ درباره ترس‌ها و مشکلات روحی‌ای که در زمان جنگ برایشان پیش آمده بود. تلاش کردیم با گفت‌وگو، تأثیر مثبتی بگذاریم و به آن‌ها کمک کنیم. من هم هر جا و هر زمانی که توانستم و لازم بود، سعی کردم به‌عنوان ورزشکار کنار مردم باشم و امیدوارم در این مسیر کم نگذاشته باشم.

وی از کمک به خانواده‌ای آسیب‌دیده به‌عنوان یکی از تجربه‌های این روزها یاد می‌کند: در یکی از مناطق آسیب‌دیده با خانواده‌ای روبه‌رو شدیم که پدر خانواده از دنیا رفته بود، سه فرزند داشتند و مادرشان بیکار بود. موشک به گاوداری‌شان خورده بود و داروندارشان از بین رفته بود. فعلاً تلاش کردیم با بسته معیشتی بخشی از نیازشان را برطرف کنیم و با کمیته امداد و بهزیستی هم هماهنگ کردیم تا در صورت امکان، هزینه مرمت و بازسازی خانه‌شان تأمین شود.

هاشمی‌زاده با اشاره به حضور ورزشکاران در آواربرداری و کمک به آسیب‌دیدگان می‌گوید: هر جا می‌شنیدیم منطقه‌ای مورد تهاجم قرار گرفته، اگر امکانش را داشتیم، حاضر می‌شدیم و کمک می‌کردیم. در بخش‌هایی از کرج و محمدشهر، از جمله شهرک وحدت، مناطق مسکونی آسیب دیده بودند. این‌طور نبود که فقط من یا یک نفر برود؛ هر کسی شرایط را می‌دید، ناراحت می‌شد و دلش می‌خواست کاری برای مردم انجام دهد.

او به اشتیاق شاگردان نوجوانش برای کمک اشاره می‌کند: یکی از شاگردهایم ۱۲ ساله بود. اصرار می‌کرد: استاد، اجازه بده بیایم؛ می‌توانم دو تا آجر جابه‌جا کنم یا کمکی انجام بدهم. البته به‌دلیل مسئولیتی که نسبت به بچه‌ها و خانواده‌هایشان داشتیم، نمی‌توانستیم همه را به محل ببریم؛ اما همین آمادگی و حس مسئولیتشان ارزشمند بود. خوشبختانه همراه ورزشکاران توانستیم در آواربرداری و کمک‌رسانی حضور داشته باشیم.

«فدای سر مردم»؛ روایت یک مغازه‌دار آسیب‌دیده

این ورزشکار با تلخی از آسیب‌دیدن مردم عادی و محل کسب‌وکارشان یاد می‌کند: در مهرشهر خانه‌های مسکونی آسیب دیده بودند و چند نفر هم شهید شده بودند. در محمدشهر هم مغازه‌داری را دیدیم که در این حوادث دستش را از دست داده بود و شغلش آرایشگری بود. ما رفتیم شیشه‌های شکسته را جمع کنیم. آنجا آدم با خودش می‌گوید فدای سر مردم؛ شیشه که چیزی نیست، وقتی یک نفر دستش را از دست داده و زندگی‌اش تحت‌تأثیر قرار گرفته است.

هاشمی‌زاده این حوادث را نمونه‌ای از رنجی می‌داند که به مردم عادی تحمیل شده و می‌گوید: حمله به خانه و زندگی مردم، اوج ناجوانمردی و قساوت است. وقتی خبر آسیب‌دیدن خانه‌های مسکونی و مردم را می‌شنیدیم، واقعاً حرفی برای گفتن نمی‌ماند. آدم از دیدن این همه بی‌رحمی و سنگدلی متأثر می‌شود.

او با تأکید بر ضرورت همدلی در چنین شرایطی می‌افزاید: همه ما باید در این وضعیت جوانمردی کنیم و دست‌به‌دست هم بدهیم. خوشبختانه مردم ایران در این مدت کنار هم بوده‌اند و همدل و هم‌صدا مانده‌اند. اگر این همراهی ادامه پیدا کند، در تاریخ نوشته خواهد شد که مردم ایران در برابر قدرت‌های بزرگ سر خم نکردند.

هاشمی‌زاده می‌گوید جلسات ورزشی را نیز با یاد شهدا آغاز می‌کنند: وقتی می‌خواهیم جلسه ورزشی را شروع کنیم، برای شادی روح شهدا و امام شهیدمان و سلامتی رزمندگان اسلام صلوات می‌فرستیم. شرایط جنگی واقعیتی است که مردم با آن روبه‌رو هستند و در چنین وضعیتی همه باید تا جایی که می‌توانند کنار هم بمانند و به یکدیگر کمک کنند.

وی در پایان با تأکید بر اینکه ورزشکار بودن مسئولیت اجتماعی به همراه دارد، گفت: جوانمردی فقط در میدان ورزش نیست. وقتی مردم آسیب می‌بینند، ورزشکار هم باید تا جایی که می‌تواند کنارشان باشد؛ در آواربرداری، کمک به خانواده‌های نیازمند یا حتی جمع‌کردن شیشه‌های شکسته. امیدوارم توانسته باشیم وظیفه‌مان را درست انجام دهیم.

 

 

گلاویژ اصحابی _ تیتر۱

انتهای خبر/

سر تیتر های خبر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *