کارشناس صنایع‌دستی در گفتگو با «تیتر۱»:
کهنه‌گلیم طالقان؛ هنر اصیلی که نشان ملی گرفت

کهنه‌گلیم طالقان؛ هنر اصیلی که نشان ملی گرفت

یک کارشناس صنایع‌دستی درباره کهنه‌گلیم طالقان گفت: کهنه‌بافی گلیم، هنر برخاسته از ذوق و خلاقیت نسل‌های گذشته، با ثبت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس کشور، جایگاه ملی خود را تثبیت کرد؛ مهارتی ارزشمند که در شهرستان طالقان نیز رواج دارد و روایتگر اصالت، هنر دست و هوشمندی مردمان این دیار در تبدیل تکه‌پارچه‌های بلااستفاده به دست‌بافته‌هایی زیبا و کاربردی است.
356

ضحی سادات‌رسول در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱» گفت: طالقان سرزمین هنرهای برخاسته از دل زندگی و مردمانی است که با دستان هنرمند خود، از ساده‌ترین داشته‌ها آثاری ارزشمند خلق کرده‌اند؛ هنرهایی که نه‌تنها زیبایی و خلاقیت را به تصویر می‌کشند، بلکه روایتگر فرهنگ، اصالت و شیوه زیستن نسل‌های گذشته هستند.

این کارشناس صنایع‌دستی ادامه داد: این هنرهای بومی، کهنه‌بافی گلیم جایگاه ویژه‌ای دارد؛ مهارتی که در آن تکه‌پارچه‌های قدیمی و بلااستفاده، به جای آنکه دور ریخته شوند، با ذوق و مهارت بافندگان به دست‌بافته‌هایی زیبا و کاربردی تبدیل می‌شوند. هنری که نشان می‌دهد خلاقیت زنان این سرزمین حتی از ساده‌ترین مواد اولیه نیز می‌تواند آثاری ارزشمند بیافریند.

وی اظهار کرد: مهارت بافت کهنه‌گلیم با شماره ۲۶۴۶ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس کشور به ثبت رسیده است؛ رویدادی که بر اهمیت حفظ و معرفی این هنر سنتی و انتقال آن به نسل‌های آینده تأکید دارد.

سادات‌رسول در ادامه بیان کرد: در این شیوه سنتی، پارچه‌ها پس از جداسازی و آماده‌سازی به نوارهای باریک تبدیل شده و با نظم و مهارت در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا تار و پود گلیم شکل بگیرد. حاصل این فرایند، دست‌بافته‌هایی رنگارنگ است که هرکدام می‌توانند روایتگر سلیقه، تجربه و هنر بافنده خود باشند.

این کارشناس صنایع‌دستی با اشاره به ارزش فرهنگی و هنری کهنه‌بافی گلیم اظهار کرد: این هنر یکی از جلوه‌های خلاقیت در صنایع‌دستی سنتی است که در آن مواد اولیه ساده و در دسترس، با تکیه بر مهارت و ذوق هنرمند به محصولاتی کاربردی و زیبا تبدیل می‌شوند.

وی افزود: کهنه‌بافی تنها یک روش برای تولید زیرانداز نیست، بلکه نمونه‌ای از دانش بومی نسل‌های گذشته در استفاده صحیح از امکانات و جلوگیری از هدررفت مواد اولیه به شمار می‌رود؛ فرهنگی ارزشمند که در زندگی سنتی مردم جایگاه ویژه‌ای داشته است.

سادات‌رسول با بیان اینکه چنین مهارت‌هایی بخشی از هویت فرهنگی مناطق محسوب می‌شوند، تصریح کرد: حفظ و معرفی کهنه‌بافی نیازمند توجه به هنرمندان فعال، آموزش علاقه‌مندان و فراهم کردن زمینه انتقال این تجربه به نسل جوان است؛ چراکه اگر این مهارت‌ها به نسل‌های بعد منتقل نشوند، بخشی از دانش و هنر بومی به‌تدریج کمرنگ خواهد شد.

این کارشناس ادامه داد: این رشته از ظرفیت مناسبی برای ایجاد مشاغل خانگی برخوردار است و می‌تواند با آموزش اصولی و فراهم شدن زمینه عرضه محصولات، به فرصتی برای درآمدزایی خانواده‌ها و به‌ویژه زنان روستایی تبدیل شود.

وی خاطرنشان کرد: معرفی ظرفیت‌های صنایع‌دستی طالقان و حمایت از تولیدکنندگان محلی می‌تواند زمینه دیده شدن بیشتر این هنرها را فراهم کند و به حفظ مهارت‌هایی کمک کند که ریشه در فرهنگ و زندگی مردم این منطقه دارند.

سادات‌رسول در پایان تأکید کرد: کهنه‌بافی گلیم، فراتر از بافت چند تکه پارچه در کنار یکدیگر، روایتگر فرهنگی است که در آن هیچ داشته‌ای بی‌ارزش تلقی نمی‌شد و هنر از دل سادگی متولد می‌شد. این هنر اصیل، یادگاری از ذوق و توانمندی زنان طالقان است که حفظ آن، تنها پاسداری از یک شیوه بافت نیست، بلکه صیانت از بخشی از هویت، خاطرات و میراث فرهنگی مردمان این سرزمین به شمار می‌رود.

هانیه ربیعی _ تیتر۱

انتهای خبر/

سر تیتر های خبر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *