طنین «فریاد مقاومت» در کوچهپسکوچههای محمدشهر
در روزهایی که غبار غم بر چهره البرز نشسته و قلوب ملت ایران در سوگ جانسوز کودکان مظلوم میناب داغدار است، جمعی از فرهنگیان دغدغهمند محمدشهر کرج در شکوهی از غیرت و ایثار، بیرق «معلمان منتقم» را برافراشتند.
به گزارش اختصاصی خبرنگار گروه اجتماعی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، «معلمان منتقم» نامِ جمعی است که از حصار کلاسها فراتر رفته و آگاهی را از چهاردیواری مدرسه به عمق خیابان آوردهاند تا مبادا یاد ستارگانِ نوظهور و پرکشیده میناب در هیاهوی روزمرگیها به فراموشی سپرده شود. در دل تجمعات مردمی محمدشهر، ایستگاهی برپاست که نه فقط روایتگرِ مظلومیت، بلکه جاریکننده نبض زندگی در رگهای شهر است.
کلاسی به وسعت یک شهر؛ جایی که بازی عینِ آگاهی است
شکوفه گلبارانی، از بانیان این حرکت ستودنی و طراح برنامههای فرهنگی این ایستگاه، در گفتگویی صمیمی با خبرنگار «تیتر۱» به تشریح ابعاد این مجاهدت فرهنگی پرداخت.
وی با اشاره به فضای متفاوت و شورانگیز این ایستگاه اظهار داشت: ما معلمان این سنگر فرهنگی، با طراحی غرفههای بازی برای کودکان و نوجوانان، فضایی را بنا نهادیم که در آن سرگرمی با بصیرت گره خورده است. در گوشه و کنار این غرفهها، از بازیهای نوستالژیک مثل مار و پله و لیلی تا رقابتهای پرهیجان دارت و ساخت اریگامی موشکهای امتیازدار، همگی بستری برای گفتگو و تبیین ساختهاند.
این فعال فرهنگی با شور خاصی به جزئیات این مراسم اشاره کرد و افزود: ثبتنام نمادین برای مسیر آزادی و اعزام به تلآویو، در کنار نقاشی کاربرگهای مقاومت و تریبونهای آزاد، لایههای پنهانِ آگاهی را در ذهن دانشآموزان بیدار میکند. کودکان با زمزمه شعارهای حماسی، بادکنکهایی را به یادگار میبرند که با خطی خوش، مزین به واژگان استقامت شده است؛ تا هر خانه، به یک پایگاه کوچک مقاومت تبدیل شود.
هنر خیابانی؛ تدریسی از جنس حماسه
گلبارانی هنر را زبانِ گویای این حرکت دانست و گفت: برای ما معلمان، هنر ابزارِ اول انتقال پیام است. اجرای سرود، رجزخوانی و نمایشهای خیابانی که افتخار طراحی و کارگردانیشان را دارم، در واقع همان تدریس معلمانه است که این بار زیر سقف آسمان و برای خانوادهها برپا میشود. ما تلاش میکنیم سنگینیِ مفاهیم مقاومت را در قالب ظریف هنر به جان مخاطب بنشانیم.
زنگ تفریح معلمانه؛ طعمِ شیرینِ خدمت در سنگرِ اجتماع
وی در ادامه به طرح خلاقانه «زنگ تفریح معلمانه» پرداخت و تشریح کرد: زنگ تفریح برای ما دیگر به معنای استراحت در دفتر مدرسه نیست؛ بلکه معنای حقیقی خود را میان مردم پیدا کرده است. پذیراییهای شبانه از خانوادهها و دانشآموزانی که به مراسم میآیند، تنها بخش کوچکی از این مهرورزی است. گاهی این خدمت به پخت غذا و تهیه میانوعده برای غیورمردانِ ایستهای بازرسی ختم میشود؛ کاری که اگرچه در ظاهر سخت است، اما حلاوتِ مسئولیتپذیری و انسانیت را در جانِ ما زنده نگاه میدارد.
این فعال فرهنگی، با تأکیدی دوباره بر مقصد نهایی این راه گفت: «این دو مسیر _یعنی خدمتِ مخلصانه و تبیینِ عالمانه—هر دو به یک افق ختم میشوند: گرمابخشی به دلهای خسته، حفظ پیوندهای انسانی و چشاندن طعم مهربانی در جهانی که تشنهی آن است.
مدرسه هرگز تعطیل نمیشود
گلبارانی با تأکید بر هویتِ مردمی و خودجوش این حرکت خاطرنشان کرد: این جمعِ دغدغهمند، بدون هیچ بخشنامه و دستورالعملی و تنها با باور به نقش حیاتی معلم در روزهای سخت شکل گرفت. استقبالِ پرشور مردم نشان داد که توانستهایم پلی مستحکم میان آموزش، احساس و آگاهی بنا کنیم؛ پلی که قلبِ آن، کودکانِ این سرزمین هستند.
وی در پایان این گفتگو، با نگاهی روشن به آینده، سخنان خود را اینگونه خاتمه داد: معلمان منتقم امروز تنها آموزگارِ کتابهای درسی نیستند؛ آنها راویانِ دردهای مشترک و حافظانِ خاطرههای خونیناند. ما ثابت کردیم که مدرسه برای ما تعطیلبردار نیست؛ چرا که معتقدیم گاهی اصیلترین درسها نه بر صفحاتِ کاغذ، بلکه بر کفِ خیابانها نوشته میشود. آنجا که کودکانمان بازی میکنند، والدین به گفتگو مینشینند و معلمان، ایستگاهِ امید میسازند؛ امیدی که ریشه در اتحاد، ایثار و تابآوری جمعی ما دارد و تا فتحِ قلههای پیروزی نهایی، استوار خواهد ماند.
مهدیه ایمانی _ تیتر یک
انتهای خبر/
