مدیریت «بله» گفتنها برای رسیدن به آرامش روان
در دنیای پرشتاب امروز، بسیاری از ما ناخواسته در دام «مهرطلبی افراطی» گرفتار میشویم؛ پدیدهای که در آن، ترس از قضاوت، طرد شدن یا ناراحت کردن دیگران، ما را به سمت فداکاریهای بیحد و مرز و پذیرش خواستههایی سوق میدهد که با میل و نیاز واقعیمان همخوانی ندارد و این چرخه معیوب، آرامش روان و سلامت عاطفی ما را به تدریج تحلیل میبرد.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، رضا وظیفهمند، در تحلیلی عمیق نسبت به پیامدهای «بله» گفتنهای مداوم هشدار داده و تأکید کرد که ناتوانی مزمن در گفتن «نه»، نه تنها عزتنفس فرد را خدشهدار میکند، بلکه میتواند او را به سمت فرسودگی روانی شدید و حتی فروپاشی روابط عاطفی سوق دهد.
این روانشناس و استاد دانشگاه ریشه اصلی بسیاری از مشکلات روانی و خستگیهای مزمن در جامعه امروز را در «عدم توانایی در تعیین مرزهای شخصی» دانست و اظهار کرد: این مسئله، به مرور زمان منجر به از دست رفتن هویت فردی و احساس بیگانگی با خود میشود.
وظیفهمند با اشاره به این معضل، توضیح داد که چگونه ترس از رنجاندن دیگران، افراد را وامیدارد تا نیازهای اساسی خود را فدای خواستههای اطرافیان و جمع کنند.
وی تصریح کرد: این رفتار، برخلاف تصور غلط رایج که آن را نشانه مهربانی و فداکاری میدانند، در واقع نوعی «خودویرانگری» است؛ تلاشی ناخودآگاه برای جلب رضایت دیگران به قیمت نابودی سلامت روان خود.
این استاد دانشگاه با تأکید بر اهمیت حیاتی «مرزگذاری»، این مهارت را ابزاری ضروری برای حفظ سلامت روان و برقراری امنیت عاطفی در تمامی عرصههای زندگی معرفی کرده و اظهار داشت: «مرزگذاری به معنای ایجاد و حفظ محدودیتهای شفاف و سالم برای حفاظت از عزتنفس و انرژی روانی فرد است. این یعنی باید بیاموزیم که میان ابراز محبت واقعی و همراهی صادقانه با دیگران، از یک سو، و تَن دادن به فداکاریهای آسیبزا و زیانبار، از سوی دیگر، تفاوت قائل شویم.»
وظیفهمند مسیر خروج از تله مهرطلبی را با ارائه گامهای عملی روشن ساخته و تاکید کرد: اولین قدم «شناسایی رفتارهای آزاردهنده» و تشخیص الگوهای ناسالم در روابط است. پس از آن، «تمرین نه گفتن» است و راهکارهایی برای بیان محترمانه و قاطعانه مخالفت یا عدم پذیرش پیشنهادها وجود دارد. نکتهی کلیدی دیگر، «ثبات در اجرا» و پایبندی به مرزهای تعیینشده است، حتی اگر با مقاومت اولیه دیگران مواجه شود.
وی در پایان این گفتار، نکتهای کلیدی و روشنگرانه را مطرح کرد: «قرار دادن خود و نیازهایمان در اولویت، به هیچ عنوان مصداق خودخواهی نیست؛ بلکه یک ضرورت انکارناپذیر برای خودمراقبتی و حفظ سلامت کلی فرد است. تنها زمانی که ما از سلامت جسمی و روانی کامل برخوردار باشیم، میتوانیم به طور مؤثر و پایدار به دیگران نیز کمک کنیم و روابط سالم و متعادلی را بنا نهیم.»
فرزانه احراری _ تیتر۱
انتهای خبر/
