به گزارش شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ انسیه تنوره، مدرس دانشگاه طی یادداشتی نوشت: زن زیباست؛ جلوهگر و دلربا، همچون طاووسی هزاررنگ. اما بدون تعارف باید پرسید: آیا میل به زیبایی، جلوهگری و جلب توجه نیز مانند دیگر نیازهای بشری، نیازمند کنترل و مدیریت عقلانی نیست؟
تمایلات نفسانی اگر تحت سیطره عقل و اراده قرار نگیرند، میتوانند به اسبی سرکش تبدیل شوند که سرانجام، راکب خود را بر زمین میکوبد. از همین رو، انسان باید بتواند خواستهها و تمایلات خود را مدیریت کند تا از آسیبهای فردی و اجتماعی آن در امان بماند.
خالق هستی با شناختی که از ابعاد وجودی انسان دارد، همواره در قالب بایدها و نبایدها، راهکارهایی برای سلامت فرد و جامعه ارائه کرده است. در این نگاه، حیا، عفت و حفظ حریم شخصی از جمله ارزشهایی است که میتواند به حفظ کرامت زن و سلامت روابط اجتماعی کمک کند.
اما پرسش اینجاست که چرا گاهی برخی زنان و دختران، جلوههای زیبایی خود را بیمحابا و تحت عنوان «آزادی» در معرض نگاه همگان قرار میدهند؟ آیا آزادی به معنای کنار گذاشتن همه مرزهای اخلاقی و اجتماعی است؟
زیبایی و جلوهگری، زمانی که در چارچوب یک رابطه مشروع و متعهدانه قرار میگیرد، میتواند معنایی متفاوت داشته باشد؛ اما تبدیل کردن فضای عمومی جامعه به عرصهای برای خودنمایی و جلب توجه، بدون توجه به پیامدهای آن، نیازمند تأمل جدی است.
سالهاست درباره شعار «زن، زندگی، آزادی» بحثهای فراوانی شکل گرفته است. فارغ از برداشتهای متفاوت از این شعار، باید پرسید آیا آزادی قرار است به معنای رها شدن انسان از هرگونه چارچوب اخلاقی و اجتماعی باشد؟ آیا نباید نسبت به روندی که در آن، پوشش و ظاهر افراد به سمت هنجارشکنی و نمایش بدن در فضای عمومی حرکت میکند، اندیشید؟
مسئله فقط روسری نیست. امروز در برخی فضاهای اجتماعی، با پوششهایی مواجهیم که با عرف و هنجارهای جامعه فاصله دارند. این وضعیت، ضرورت گفتگو درباره مرزهای آزادی فردی، مسئولیت اجتماعی و حفظ حرمت فضای عمومی را بیش از گذشته نمایان میکند.
از سوی دیگر، نمیتوان نسبت به پیامدهای اجتماعی این روند بیتفاوت بود. هر رفتار اجتماعی میتواند بر رفتار دیگران اثر بگذارد. عادی شدن جلوهگری افراطی و تبدیل شدن انسانها به موضوع نگاه و قضاوت دیگران، ممکن است زمینهساز افزایش تنوعطلبی و تضعیف تعهد در برخی روابط شود؛ موضوعی که در نهایت میتواند بنیان خانواده را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
البته در این میان، نباید تمام مسئولیت آسیبهای خانوادگی را بر دوش زنان گذاشت. هر زن و مردی در برابر انتخابها و رفتار خود مسئول است و حفظ خانواده، نیازمند تعهد و خودکنترلی هر دو طرف است. نسبت دادن خیانت، طلاق یا فروپاشی خانواده به پوشش زنان، سادهسازی یک مسئله پیچیده اجتماعی است.
جامعه سالم، جامعهای است که در آن آزادی با مسئولیت، زیبایی با کرامت و انتخاب فردی با رعایت حقوق دیگران همراه باشد.
پس بهتر است پیش از قضاوت درباره یکدیگر، بیشتر به رفتارهای اجتماعی خود بیندیشیم؛ چرا که نوع رفتار، گفتار و کردار هر یک از ما میتواند در ساختن یا تضعیف جامعهای که در آن زندگی میکنیم، نقش داشته باشد.
بدون تعارف، مسئولیت اجتماعی از خود ما آغاز میشود.
