دنیای ۶ هزار ناشنوای البرزی زیر چتر بهزیستی

به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، وقتی در هشتم مهرماه، مصادف با روز جهانی ناشنوایان، فرصت حضور در دفتر مدیرکل بهزیستی استان البرز فراهم شد، گفتگوی ما با وجیهه محمدی‌فلاح، ورای آمارهای خشکِ اداری، به سمت دغدغه‌های ملموسِ کسانی رفت که دنیای‌شان با «سکوت» گره خورده است.

وی در این گفتگو، ضمن تشریح تکالیف قانونی سازمان متبوعش، از تلاش برای برقراری عدالت در دسترسی به خدمات توانبخشی گفت؛ روایتی که نشان می‌دهد بهزیستی البرز چگونه با ترکیبی از غربالگریِ علمی و حمایت‌های مالیِ سنگین، در حالِ پر کردنِ خلأهای ارتباطی برای ۶ هزار مددجویِ خود است.

پذیرشِ مسئولیتِ ۶ هزار فرد دارای معلولیت شنوایی

محمدی‌فلاح در همان ابتدای کلام، بحث را با تأکید بر تکلیفِ قانونی و اخلاقیِ بهزیستی آغاز می‌کند. او معتقد است نگاه به این گروه، نه یک «لطف»، بلکه یک «وظیفه» است که قانون‌گذار بر دوش آن‌ها گذاشته. مدیرکل بهزیستی البرز در تشریح جامعه هدفش می‌گوید: «در حال حاضر نزدیک به ۶ هزار فرد دارای اختلال شنوایی در سطح استان داریم که از خدمات تخصصی توانبخشی، آموزشی و حمایتی ما بهره‌مند هستند.» او برای تبیین دقیق‌تر، به آمارها اشاره می‌کند؛ ۲ هزار و ۶۱۸ زن و ۳ هزار و ۲۷۳ مرد، که از این میان، ۳ هزار و ۸۰۳ نفر مستمری‌بگیرِ سازمان هستند و بقیه نیز بسته به نیازشان از خدمات موردیِ آموزشی و تجهیزاتی استفاده می‌کنند.

استراتژیِ «پیشگیریِ هوشمندانه»

وقتی بحث به غربالگری نوزادان می‌رسد، محمدی‌فلاح با جدیت از رویکرد «مداخله بهنگام» حرف می‌زند. او می‌گوید استراتژی ما شناساییِ پیش‌دستانه است تا کار به معلولیت‌های شدید نکشد. شنیدنِ آمارها در این بخش تکان‌دهنده است؛ در ۶ ماهه نخست سال ۱۴۰۵، ۱۱ هزار و ۷۸۰ کودک در پایگاه‌های شنوایی استان غربالگری شده‌اند. او با اشاره به سال ۱۴۰۴ نیز می‌گوید که در ۱۴ پایگاهِ استان، ۲۶ هزار و ۲۵۴ نفر مورد ارزیابی قرار گرفتند که همین غربالگری‌ها منجر به شناسایی موارد نیازمند به سمعک و ارجاع سریعِ ۳۳ نفر از آنان به چرخه خدمات تخصصی شده است.

از هزینه‌های سرسام‌آورِ کاشت حلزون تا دندانپزشکی

مدیرکل بهزیستی البرز که صحبت‌هایش با جزئیاتِ دقیقِ مالی همراه است، از فشارِ اقتصادی بر خانواده‌ها می‌گوید. او تأکید دارد که بهزیستی البرز با وجود محدودیت‌ها، تلاش کرده سقف حمایت‌هایش را ارتقا دهد.

وقتی از اعتباراتِ کاشت حلزون سخن می‌گوید، آماری جالب توجه دارد؛ اختصاصِ ۷ میلیارد ریال برای ۱۱۰ نفر در سال ۱۴۰۴ در مقابلِ ۳ میلیارد و ۵۰۰ میلیون ریال برای ۱۱۲ نفر در سال ۱۴۰۳؛ رقمی که نشان از افزایشِ دو برابریِ حمایت‌های مالی برای جراحی‌های حیاتی دارد.

محمدی‌فلاح در ادامه این گفتگو، به نکته مهم دیگری اشاره می‌کند: حمایت ما فقط محدود به گوش نیست؛ ما در سال ۱۴۰۴ افزون بر ۲۳ میلیارد و ۸۵۰ میلیون ریال را صرف خدمات دندانپزشکی ۱۷۴ نفر از این جامعه هدف کردیم تا بار درمان‌های جانبی را هم برداریم.

همچنین پرداختِ ۱۳۷ میلیارد ریال کمک‌هزینه برای ۴ هزار و ۵۰۰ نفر در سال ۱۴۰۴، بخش دیگری از پازلِ حمایتیِ بهزیستی است که محمدی‌فلاح با دقت به آن اشاره می‌کند.

عدالت در دسترسی؛ حتی در دورترین نقاط البرز

مدیرکل بهزیستی البرز در بخشی از گفتگو که به مناطق محروم و روستایی اختصاص داشت، طرح «توانبخشی مبتنی بر جامعه» (CBR) را نقطه قوتِ کار می‌داند. او با افتخار از ۴۹۴ نفری می‌گوید که تحت پوشش این طرح هستند و به نوعی عدالتِ جغرافیایی را معنا کرده‌اند؛ ۲۳۳ نفر در مناطق روستایی و ۲۵۷ نفر در شهرها که حالا فارغ از بُعد مسافت، از آموزش‌ها و تجهیزات بهره‌مند شده‌اند.

سخن آخر؛ مطالبه‌گری برای یک شهرِ «دسترس‌پذیر»

در انتهای گفتگو، وقتی از محمدی‌فلاح درباره چشم‌انداز آینده می‌پرسم، او نگاهی فراتر از ساختمانِ بهزیستی دارد. پیامِ او به سایر دستگاه‌های اجرایی، شهرداری‌ها و جامعه این است: «توانمندسازی، فقط با سمعک و مستمری اتفاق نمی‌افتد.» او معتقد است که ساختنِ بسترهای ارتباطی، مناسب‌سازیِ فضای شهری و ایجادِ محیطی که ناشنوا در آن بدون مانع با جامعه ارتباط برقرار کند، نیازمندِ یک بسیجِ عمومی است. محمدی‌فلاح گفتگویش را با این امید به پایان می‌برد که روزی صدای جامعه ناشنوایان در البرز، نه با زبانِ اشاره، که با بسترهای اجتماعیِ فراهم‌شده، رساتر از همیشه شنیده شود.

گلاویژ اصحابی _ تیتر۱

انتهابی خبر/