به گزارش گروه اقتصادی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، جنگ فقط در میدان نبرد اتفاق نمی‌افتد؛ گاهی صدای انفجار به قلب یک کارخانه می‌رسد و پشت سر آن، نگرانی هزاران خانواده، کارگر و صنعتگر آغاز می‌شود.
هفتم فروردین‌ماه، ساعت ۳:۴۵ دقیقه، در حالی که فرآیند تعویض شیفت در فولاد خوزستان جریان داشت و هزاران کارگر در مجموعه مشغول فعالیت بودند، این مجتمع صنعتی هدف حمله قرار گرفت؛ حمله‌ای که بخش‌هایی از کوره‌های احیا و فولادسازی را با آسیب جدی مواجه کرد.
قرار بود چراغ تولید خاموش شود، اما آنچه پس از حمله رقم خورد، روایت دیگری بود؛ کارگرانی که به جای ترک کارخانه، پای بازسازی ایستادند، مهندسانی که از دل آوار راه بازگشت تولید را پیدا کردند و مدیریتی که تلاش کرد دغدغه معیشت هزاران خانواده را به بیمه بیکاری گره نزند.
در کمتر از ۲۵ روز، نخستین کوره فولادسازی دوباره به مدار بازگشت و پس از آن، چهار کوره دیگر نیز وارد چرخه تولید شدند؛ روایتی که امروز به یکی از مهم‌ترین نمونه‌های استمرار تولید در شرایط بحران تبدیل شده است.
در همین راستا، امین ابراهیمی، مدیرعامل فولاد خوزستان، در گفتگویی با خبرنگار «رهیاب» از جزئیات حمله به این مجتمع، روزهای بازسازی، حفظ اشتغال ۱۸ هزار نفر، نقش فولاد خوزستان در اقتصاد کشور، بازگشت کوره‌ها به مدار تولید و برنامه‌های این مجموعه برای آینده سخن گفته است.
سؤال: آقای ابراهیمی، ابتدا از همان لحظه حمله به فولاد خوزستان شروع کنیم. چه اتفاقی افتاد؟
ابراهیمی: هفتم فروردین‌ماه، ساعت ۳:۴۵ دقیقه، دقیقاً همزمان با تعویض شیفت فولاد خوزستان بود؛ ساعتی که حداقل چهار هزار نفر از درب‌های فولاد خوزستان تردد داشتند. ۱۲ موشک GBU-109، با وزن تقریبی نزدیک به یک تن، در شرایطی که پرسنل مشغول کار بودند و کارخانه در حال فعالیت بود، بخش‌هایی از کوره‌های احیا و فولادسازی ما را هدف قرار دادند.
هدف دشمن این بود که شرکت را واقعاً با خاک یکسان کند. اما آنچه خار چشم دشمن شد، این بود که مجموعه فولاد خوزستان در نهایت وظایفی را که در نظام جمهوری اسلامی به آن سپرده شده بود، به درستی انجام داد.
۱۸ هزار نفر فقط یک عدد نیستند
سؤال: بعد از حمله، یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها آینده ۱۸ هزار کارکنان فولاد خوزستان بود. چه تصمیمی برای آنها گرفته شد؟
ابراهیمی: واقعاً دغدغه اقتصادی یکی از دغدغه‌های اصلی جامعه است. من همیشه یک جمله به بچه‌ها می‌گویم؛ اگر بخواهید کسی را بکشید، قرار نیست اسلحه بردارید و روی شقیقه‌اش بگذارید؛ اینکه شغلش به خطر بیفتد و معیشتش به خطر بیفتد، برای او صد بار سخت‌تر است. یکی از مهم‌ترین وظایف ما به عنوان مدیران سازمان، خارج از فضای شعارزدگی، این است که مردم نسبت به خانه دومشان آرامش خاطر داشته باشند.
از روز اول تلاش کردیم کسی از مجموعه فولاد خوزستان به بیمه بیکاری معرفی نشود. با هماهنگی سهامداران و هیئت‌مدیره، حقوق کارکنان در این مدت پرداخت شد. هر کدام از عزیزانی که در مجموعه هستند، برای من عضوی از این خانواده‌اند؛ بعضی برادر من هستند، بعضی خواهر من و بعضی پدر من. دقیقاً حس یک عضو خانواده را نسبت به آنها دارم.
روز هشتم، قدیمی‌های فولاد دور هم جمع شدند
سؤال: بازسازی فولاد خوزستان از چه زمانی آغاز شد؟
ابراهیمی: ما تقریباً از روز هشتم، کارگروه بازسازی فولاد خوزستان را تشکیل دادیم. قدیمی‌های فولاد خوزستان جمع شدند و در کنار نیروهای مجموعه قرار گرفتند. جوانان خوزستانی دست به دست هم دادند. نهضت بومی‌سازی که طی سال‌های گذشته شکل گرفته بود، اینجا خودش را نشان داد. هیچ مثال و عنوانی نمی‌توانم برای بعضی از این آدم‌ها بیاورم؛ از همان روز دست به کار شدند و بازسازی را شروع کردند. تیم پاکسازی، میزان خسارت را برآورد کرد و از حدود روز دهم، جلسات بازسازی را آغاز کردیم.
سؤال: نتیجه این تلاش‌ها چه زمانی خودش را نشان داد؟
ابراهیمی: در کمتر از ۲۵ روز، نخستین کوره فولادسازی به مدار برگشت. ۱۰ روز بعد، یعنی در مجموع ۳۵ روز، چهار کوره ما وارد مدار تولید شدند؛ یعنی حدود ۶۶ درصد ظرفیت تولیدمان به مدار بازگشت. دو کوره دیگر که میزان آسیبشان به مراتب بیشتر بود نیز آماده تولید شدند و ان‌شاءالله با راه‌اندازی آنها، هر شش کوره فولادسازی آماده تولید خواهند بود.
خیلی‌ها وقتی برای بازدید آمدند، نسبت به این کوره‌ها قطع امید کرده بودند و می‌گفتند دیگر روی آنها حساب نکنید؛ اما بچه‌های خوزستان ثابت کردند خیلی از کارهای نشدنی را می‌توانند انجام دهند.
تهدید را به فرصت تبدیل می‌کنیم
سؤال: آیا بازسازی فقط به معنای برگرداندن کارخانه به وضعیت قبل است؟
ابراهیمی: ما همزمان سه استراتژی را دنبال می‌کنیم؛ بازسازی، بهسازی و نوسازی. یعنی همزمان که از آواربرداری و بازسازی عبور می‌کنیم، نیم‌نگاهی به توسعه و آینده داریم. برای نمونه، در یکی از واحدها با تغییرات نسبتاً ساده، امکان افزایش ۱۵ درصدی راندمان تولید را فراهم کرده‌ایم.
در کنار افزایش راندمان، کاهش مصرف انرژی هم دنبال می‌شود. برخی واحدها نیز نیازمند بازسازی و نوسازی مجدد هستند و برای آنها برنامه مشخصی تعریف شده است. هدف ما این است که فولاد خوزستان نه‌تنها به ظرفیت قبل از بمباران برگردد، بلکه در ادامه، بهتر از قبل فعالیت کند.
فولاد خوزستان فقط یک کارخانه نیست
سؤال: چرا فولاد خوزستان برای اقتصاد کشور اهمیت دارد؟
ابراهیمی: فولاد خوزستان به عنوان دومین تولیدکننده فولاد کشور و یکی از تأمین‌کنندگان اصلی فولاد میانی، نقش مهمی در زنجیره فولاد کشور دارد. ما طی پنج سال گذشته بیش از شش میلیون تن محصولات فولادی به بیش از ۳۰ کشور صادر کرده‌ایم و بیش از چهار میلیارد دلار ارزآوری داشته‌ایم.
حدود سه هزار و ۲۰۰ صنعت پایین‌دستی نیز با این زنجیره در ارتباط هستند. بنابراین وقتی فولاد خوزستان هدف قرار می‌گیرد، فقط یک کارخانه هدف قرار نگرفته است؛ بخشی از زنجیره تولید کشور تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
در بخش دیگری از این گفتگو، ابراهیمی درباره فولاد شادگان و نقش آن در توسعه منطقه می‌گوید
ابراهیمی: فولاد شادگان را فقط یک کارخانه نمی‌بینم. مجموعه‌ای می‌بینم که می‌تواند با توسعه متوازن، امید و حس تعلق را در منطقه ایجاد کند. در آزمون استخدامی، نخبه‌هایی از شادگان وارد مجموعه شدند که واقعاً ظرفیت‌های بسیار بالایی داشتند.
پروژه فولادسازی شادگان با سرمایه‌گذاری حدود ۲۵۰ میلیون یورو به بهره‌برداری می‌رسد و فولاد خوزستان تاکنون حدود ۵۰ همت در این شهر سرمایه‌گذاری کرده است. انتظار ما این است که بتوانیم یک آینده پایدار برای منطقه رقم بزنیم.
سؤال: یکی از مطالبات جدی استان، تکمیل زنجیره فولاد و تعیین تکلیف فولاد اکسین است. نظر شما چیست؟
ابراهیمی: هر صنعتی در هر جایی بر اساس یک مزیت نسبی شکل می‌گیرد. صنعت فولاد در خوزستان به واسطه دسترسی به منابع انرژی، آب و بنادر، مزیت‌های مهمی دارد. امروز ۱۱ درصد قیمت تمام‌شده محصول ما را هزینه حمل مواد اولیه تشکیل می‌دهد؛ در حالی که پنج سال پیش این عدد حدود یک درصد بود.
اگر قرار است ارزش افزوده‌ای ایجاد شود، این ارزش افزوده باید در زنجیره استان ایجاد شود و تبدیل به توسعه، اشتغال و فرصت‌های جدید برای استان شود. امروز اگر بخواهیم صنعت فولاد خوزستان را که با بحران انرژی، حمل‌ونقل و تأمین مواد اولیه روبه‌روست حفظ کنیم، چاره‌ای جز این نداریم که شرکت‌های فولادی را در یک زنجیره ارزش قرار دهیم.
شادگان، جهان‌آرا، اکسین، فولاد خوزستان، گروه ملی، کاویان و آتیه خلیج فارس، زنجیره‌هایی هستند که به نوعی علت و معلول یکدیگرند. تملک اکسین توسط خوزستان، یا حتی مشارکت و هر مدلی که بتواند این دو شرکت را در کنار هم قرار دهد، می‌تواند به تقویت این زنجیره کمک کند.
رهیاب نیوز
انتهای خبر/
