به گزارش گروه ورزشی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ هفدهم دی‌ماه سال ۱۳۴۶ بود که روح غلامرضا تختی ملقب به جهان‌پهلوان پرواز کرد و این بار برخلاف سال‌ها که حریفان را به خاک می‌انداخت در خاک مرگ نشست. خبر خیلی زود در ایران پیچید و علاقه‌مندان و دوستداران جهان‌پهلوان پیگیر دلیل فوت جهان‌پهلوان شدند. ساواک بلادرنگ باتوجه به محبوبیت تختی دستور داد فوراً او را دفن کنید. جهان‌پهلوان روی دوش مردم تشییع شد و در ابن‌بابویه شهر ری آرام گرفت.
شایعات هر روز و هر ساعت در تمام ایران با پچ‌پچ‌های درگوشی منتقل می‌شد به قول جلال آل‌احمد: یکی می‌گفت چیزخورَش کرده‌اند… دیگری می‌گفت خفه‌اش کرده اند، دیگری می‌گفت به قصد کُشت او را زده‌اند و بعد لاشه‌اش را به مهمانخانه کشیده‌اند، اما از آن همه جماعت، هیچکس، حتی برای یک لحظه به احتمال خودکشی … فکر نمی کرد!
ابهامات مرگ تختی هنوز پس از سال‌ها پابرجاست برخی معتقدند تختی خسته بود و با خواست خودش رفت و عده‌ای معتقدند تختی تحت فشار ساواک بود و اگر خوش‌بینانه بگوییم که او را نکشتند باز هم فشار ساواک باعث مرگ او بوده است.
هم حکومت با فشار‌های بی‌خود و بی‌جهت (مثلا رئیس ساواک دوبار او را با احترام در مجلسی گرفته و گفته بود که دیگر آن‌جا پیدایش نشود) و هم اطرافیانش. تختی چنان محبوبیتی داشت که پس از زلزله بویین‌زهرا از چهارراه اسلامبول به‌طرف میدان بهارستان سوار بر یک اتومبیل میلیون‌ها تومان برای کمک به زلزله‌زدگان جمع کرد.
تختی مرد میدان‌های ورزشی بود، حواسش به مردم بود درست همانقدر که حواسش به حریفان بود تحولات سیاسی و اجتماعی کشور را هم رصد می‌کرد از شرکت در نماز‌های جماعت آیت‌الله طالقانی تا حمایت از دولت ملی دکتر مصدق، و این برای نظام حاکم خوشایند نبود.
رازی که جهان‌پهلوان با خود به خاک بُرد پنهان ماند، برملا نشد، اما ایران را رمزگذاری کرد، برای ورزش الگو شد و برای انسانیت هم، اینکه تختی چگونه رفت مهم نیست، اما چگونه زیستنش تا قرن‌ها الگویی است که تاریخ مصرف ندارد.
جهان‌پهلوان صدای مظلوم بود، یار گرفتاران و صدای افتخار تمامی مردمی بود، مردمی که تمام کمبود‌ها و عقده‌هایشان را با مدال‌های تختی حل کرده بودند.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
انتهای خبر/
