بحرانهای بیرونی آزمونی سخت برای سیستمهای خانوادگی
زهره کلانتر، کارشناس روانشناسی تربیتی طی یادداشتی نوشت: بحرانهای بیرونی آزمونی سخت برای سیستمهای خانوادگی هستند. استرس ناشی از شرایط اضطراری جامعه میتواند کارکرد صمیمانه خانواده را مختل کرده و شیوههای فرزندپروری را به سمت رفتارهای آسیبزا هدایت کند.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، زهره کلانتر، کارشناس روانشناسی تربیتی و مشاور خانواده، در رابطه با سبکهای مقابلهای والدین با فرزندان طی یادداشتی نوشت: آگاهی از فاکتورهای رفتاری و پذیرش این نکته که «والدین نیازی به بینقص بودن ندارند، بلکه باید حضور امن داشته باشند»، میتواند خانواده را به یک «سپر حمایتی» تبدیل کند. با مدیریت استرس فردی، تقویت ارتباط عاطفی و حفظ پایداری محیط خانه، نهتنها میتوان از فروپاشی کارکرد خانواده جلوگیری کرد، بلکه میتوان بستری برای رشد و تابآوری بیشتر اعضا در پسِ هر بحرانی فراهم ساخت.
سبکهای مقابلهای والدین: والدینی که از سبکهای مقابلهای هیجانمدار منفی (مانند انکار، پرخاشگری یا پناه بردن به رفتارهای اعتیادی) استفاده میکنند، آسیب بیشتری به خانواده میزنند؛ در حالی که سبکهای مسئلهمدار (تلاش برای سازگاری و حل ملموس چالشها) کارکرد خانواده را حفظ میکند.
طرحوارههای ناسازگار اولیه: اگر والدین از قبل دچار طرحوارههایی مانند «آسیبپذیری نسبت به ضرر» یا «بیاعتمادی – بدرفتاری» باشند، بحران بیرونی این لایههای پنهان شخصیتی را فعال کرده و اضطراب آنها را چندین برابر میکند.
برای مقابله با این فرآیند تخریبی، والدین باید استراتژیهای رفتاری و شناختی مشخصی را در خانه پیادهسازی کنند:
اولویت اول: خودتنظیمی هیجانی والدین (Emotional Self-Regulation)، شما نمیتوانید از یک فنجان خالی، به دیگران آب بنوشانید. والدین پیش از آرام کردن فرزندان، باید فیلتری برای ورودیهای ذهنی خود بگذارند.
محدود کردن زمان چک کردن اخبار بحران به حداکثر دو بار در روز و تمرینات تنفسی برای کاهش سطح کورتیزول خون، اولین قدم برای بازگشت به تعادل است.
بحران، پیشبینیپذیری زندگی را از بین میبرد و این برای کودکان ترسناک است. روانشناسی کودک تاکید میکند که حفظ روتینها (ساعت مشخص شام خوردن، قصه گفتن قبل از خواب، بازیهای خانوادگی دوتایی) به مغز کودک سیگنال میدهد که: «اگرچه بیرون از خانه آشوب است، اما دنیای کوچک داخل خانه من هنوز امن و پایدار است.»
گوش دادن فعال و معتبرسازی هیجانات (Validation)
به جای پنهانکاری یا گفتن جملات کلیشهای مثل «چیزی نیست، نترس»، باید به کودکان اجازه تخلیه هیجانی داد. رفتارهای اضطرابی کودک (مانند ناخن جویدن، پرخاشگری یا چسبندگی به والدین) را به عنوان نشانهای از ترس او ببینید، نه بیادبی. با جملاتی مثل «میفهمم که نگران هستی، من هم گاهی نگران میشم اما ما با هم هستیم و از هم مراقبت میکنیم»، به آنها امنیت روانی بدهید.
فرزانه احراری _ تیتر۱
انتهای خبر/
