به گزارش خبرنگار فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ اربعین که نزدیک میشود، جاده نجف تا کربلا حالوهوایی متفاوت پیدا میکند؛ مسیری که دیگر تنها یک جاده برای رسیدن به مقصد نیست، بلکه به صحنهای بزرگ از عشق، دلدادگی، ایثار، همدلی و خدمت تبدیل میشود. میلیونها زائر از کشورهای مختلف جهان خود را به نجف میرسانند تا در این اجتماع عظیم حسینی حضور پیدا کنند و با پای پیاده، قدم در مسیری بگذارند که برای شیعیان یادآور صبر و استقامت حضرت زینب(س) و کاروان اسرای کربلاست.
اینجا هر زائر با نیتی راهی شده است. یکی برای برآورده شدن حاجتی، دیگری برای سلامتی خانواده، یکی برای ادای نذر و دیگری تنها با آرزوی اینکه بار دیگر توفیق زیارت اباعبدالله الحسین(ع) نصیبش شود. برخی نیز آمدهاند تا عزیزان از دست رفته خود را در این سفر معنوی شریک کنند و قدمهایشان را به نیابت از شهدا و درگذشتگان بردارند.
پیادهروی نجف تا کربلا، سفری است که بسیاری از زائران معتقدند اگر یک بار رزق انسان شود، شوق آن برای سالهای بعد نیز در دل باقی میماند. شاید همین دلتنگی و اشتیاق است که باعث میشود برخی زائران هر سال، فارغ از سختی مسیر، گرمای هوا و خستگی، دوباره راهی عراق شوند.
از نجف که فاصله میگیری، جمعیت آرامآرام بیشتر میشود. ستونهای زائران در دو سوی مسیر شکل میگیرد؛ خانوادهها در کنار یکدیگر حرکت میکنند، جوانان گروهی قدم برمیدارند و سالمندانی که شاید راه رفتن برایشان دشوار باشد، با تکیه بر عصا یا همراهی اعضای خانواده، مسیر را ادامه میدهند.
در میان این جمعیت، حضور کودکان و نوجوانان جلوه دیگری دارد. کودکانی که شاید در زندگی روزمره کمتر با سختی و محدودیت روبهرو شوند، در این مسیر صبر را به معنای واقعی تجربه میکنند؛ تشنگی، گرمای هوا، خستگی پاها و ساعتها پیادهروی را تحمل میکنند تا در کنار خانواده به مقصد برسند.
پیادهروی اربعین مهمترین بستر آموزش صبر به کودکان
گاهی پدرها کودکان خسته را در آغوش میگیرند و مادرها با مهربانی دست فرزندانشان را میفشارند. بعضی کودکان نیز در کالسکه مسیر را طی میکنند و با پرچمهای کوچک در دست، بخشی از این اجتماع بزرگ را شکل میدهند. اینجا کودکان تنها همراه سفر نیستند؛ آنان در مدرسهای بزرگ، مفاهیمی مانند صبر، ایثار، همدلی و محبت به اهلبیت(ع) را به صورت عملی میآموزند.
اما در کنار زائران، گروه دیگری نیز هستند که بخش مهمی از این حماسه را رقم میزنند؛ خادمانی که تمام توان خود را برای خدمت به زائران به کار گرفتهاند.
در طول مسیر، موکبها یکی پس از دیگری برپا شدهاند. برخی موکبها غذا توزیع میکنند، برخی آب و شربت، برخی چای و قهوه و عدهای نیز محلی برای استراحت زائران فراهم کردهاند. در گوشهای دیگهای بزرگ غذا در حال پخت است و در گوشهای دیگر، خادمان مشغول آماده کردن لیوانهای آب و چای برای زائرانی هستند که از راه رسیدهاند.
خدمت در پیادهروی اربعین تنها به پذیرایی محدود نمیشود
خدمت در این مسیر اما تنها به پذیرایی محدود نمیشود. برخی موکبها محل استراحت شبانه، حمام، شستوشوی لباس و کفش، شارژ تلفن همراه و دیگر نیازهای زائران را فراهم کردهاند. گروههایی نیز به صورت داوطلبانه در نظافت مسیر مشارکت میکنند تا جادهای که میلیونها نفر در آن قدم میگذارند، پاکیزه بماند.
ایستگاههای پزشکی نیز در نقاط مختلف مسیر فعال هستند. زائرانی که بر اثر پیادهروی طولانی دچار تاول پا، خستگی، گرمازدگی یا مشکلات جسمی میشوند، برای دقایقی در این مراکز استراحت میکنند و خدمات لازم را دریافت میکنند. نیروهای امدادی و خادمیاران تلاش میکنند تا زائران با توان بیشتری مسیر را ادامه دهند.
در میان این همه خدمت، چیزی که بیش از امکانات به چشم میآید، روحیه مهماننوازی است. بسیاری از موکبداران عراقی خانهها و امکانات خود را در اختیار زائران قرار دادهاند. برخی خانوادهها ساعتها در کنار جاده ایستادهاند تا آب و غذا به دست زائران برسانند. برای آنان، خدمت به زائر حسین(ع) یک افتخار است.
جغرافیای مرزی در پیادهروی اربعین معنا ندارد
در این مسیر، مرزهای جغرافیایی و زبانی نیز کمرنگ میشود. ایرانی، عراقی، پاکستانی، لبنانی، افغانستانی و زائرانی از کشورهای مختلف جهان، دوشادوش یکدیگر حرکت میکنند. شاید زبانها متفاوت باشد، اما یک کلمه برای همه آشناست؛ «حسین».
امسال اما پیادهروی اربعین حالوهوای دیگری نیز دارد. در میان جمعیت زائران، تصاویر شهدا به چشم میخورد. بسیاری از زائران با در دست داشتن تصاویر شهدای جنگ تحمیلی سوم، قدمهای خود را به نیابت از آنان برمیدارند.
قدمهای زائران به نیابت از آقای شهید ایران
تصویر «آقای شهید ایران» در دست برخی زائران دیده میشود و آنان میگویند میخواهند بخشی از این مسیر را به یاد شهدایی طی کنند که برای دفاع از وطن و امنیت مردم جان خود را فدا کردند. برخی دیگر نیز تصاویر شهدای مقاومت را با خود حمل میکنند و در طول مسیر برای آنان فاتحه میخوانند و صلوات میفرستند.
اینجا هر قدم میتواند یک نذر باشد؛ نذر سلامتی، نذر شهادت، نذر عاقبتبهخیری یا نذر گشایش در زندگی. برخی زائران در سکوت قدم میزنند و ذکر میگویند و برخی دیگر با صدای مداحی و روضه همراه میشوند. گاهی صدای «لبیک یا حسین» در مسیر میپیچد و جمعیتی خسته را دوباره به حرکت وامیدارد.
هرچه به روزهای اربعین نزدیکتر میشویم، جمعیت بیشتر میشود. جاده نجف تا کربلا آرامآرام به دریایی از انسانها تبدیل میشود؛ دریایی که در آن پرچمها، تصاویر شهدا، علمهای عزاداری و لباسهای مشکی در کنار یکدیگر دیده میشوند.
پیادهروی اربعین، بزرگترین اجتماع مسلمانان دنیاست
اما شاید زیباترین لحظه این سفر، زمانی باشد که پس از ساعتها و روزها پیادهروی، گنبدهای حرم امام حسین(ع) از دور نمایان میشود. خستگی جای خود را به اشک میدهد و بسیاری از زائران بیاختیار میایستند، دست بر سینه میگذارند و سلام میدهند.
نجف تا کربلا فقط یک مسیر چند ده کیلومتری نیست؛ روایتی زنده از عاشورا و فرهنگی است که قرنها پس از واقعه کربلا همچنان میلیونها انسان را گرد هم میآورد.
اینجا کودکان صبر را میآموزند، جوانان خدمت را تجربه میکنند، سالمندان با عشق قدم برمیدارند و خادمان، تمام داشتههای خود را برای زائران حسین(ع) به میدان میآورند.
هر قدم در این جاده، قصهای دارد؛ قصهای از عشق، اشک، دلتنگی، ایثار و امید. و شاید راز ماندگاری این مسیر همین باشد؛ اینکه میلیونها نفر میآیند تا در کنار یکدیگر بگویند: قرنها گذشته است، اما هنوز «حسین» تنها نیست.
الهه ملاحسینی _تیتر۱
انتهای خبر/
