عروسی‌های قدیمی با طعم سنت در کرج
بازخوانی رسوم کهن در مناطق تاریخی البرز همچون «کلاک»، روایتی از جشن‌های عروسی ۷ روزه شبانه‌روزی، همدلی‌های بی‌بدیل و آیین‌های آیینی را پیش‌روی ما می‌گذارد
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، در حالی که این روزها سبک‌وسیاق برگزاری مجالس ازدواج دستخوش تغییرات مدرن شده است، بازخوانی رسوم کهن در مناطق تاریخی البرز همچون «کلاک»، روایتی از جشن‌های هفت شبانه‌روزی، همدلی‌های بی‌بدیل و آیین‌های آیینی را پیش‌روی ما می‌گذارد که رنگ‌وبوی اصالت و صمیمیتِ جامعه محلی کرج را در حافظه تاریخی‌اش زنده می‌کند.
مرور آیین‌های ازدواج در سال‌های دور در کرج، نه تنها یادآور یک پیوند خانوادگی، بلکه نمایانگر یک سبک زندگی اجتماعی است که در آن «مشارکت» و «شور» ارکان اصلی جشن‌ها بودند.
جعفر کوهزاده، نویسنده و پژوهشگر فرهنگ بومی کرج در گفتگو با خبرنگار ما، با ترسیم تصویری از عروسی‌های گذشته در منطقه کلاک و کرج، به جزییاتی اشاره می‌کند که برای نسل امروز شاید شبیه به افسانه باشد.
وقتی عروسی هفت شبانه‌روز طول می‌کشید
کوهزاده درباره ابعادِ بزرگِ این جشن‌های سنتی می‌گوید: عروسی‌ها در کلاک و کرج قدیم، مراسمی تک‌روزه یا چندساعته نبودند؛ بلکه این جشن‌ها حداقل هفت شبانه‌روز ادامه داشت. مقیاس پذیرایی از مهمانان نیز در نوع خود بی‌نظیر بود؛ به‌طوری‌که برای اطعام حدود ۶۰۰ مهمان، تا ۱۸ رأس گوسفند ذبح می‌شد و دیگ‌های غذا قطار به قطار بار گذاشته می‌شد تا هیچ‌کس از سفره عروسی ناراضی بلند نشود.
نورافشانی سنتی با گوی‌های آتشین
یکی از نکاتِ منحصربه‌فرد در خاطرات این پژوهشگر از آیین‌های کلاک، خلاقیتِ جوانان در نورافشانی است؛ رسمی که امروزه به کلی به فراموشی سپرده شده است. وی روایت می‌کند: در گذشته، جوانان برای خلق جلوه‌های بصری در شب عروسی، گوی‌هایی از پارچه می‌ساختند و درون آن‌ها را با زغال‌های سرخ پر می‌کردند. سپس با استفاده از آتش‌گردان، این گوی‌ها را در هوا می‌چرخاندند و در فرصت مناسب به آسمان پرتاب می‌کردند که نوری تماشایی در دل شب ایجاد می‌کرد؛ رسمی که بخشی از شور و حال مراسم‌های کلاک بود.
موسیقی بومی؛ روحِ پیوندهای البرزی
موسیقی در عروسی‌های قدیم کرج، ستون اصلی جشن بود. کوهزاده از هنرمندان نامداری یاد می‌کند که با نوای خود گرمابخش این مجالس بودند: محمد شهریاری (دُهل‌زن اهل شهریار کرج) در کنار تُدّیف خلجی و ولی‌الله اسکندری (معروف به ولی‌هاجر) از نوازندگان برجسته‌ای بودند که هنرشان در تمام منطقه کرج، ساوجبلاغ، کردان و برغان شهره بود. نوای سازِ آن‌ها و همراهی دیگر نوازندگان بومی همچون شیخ‌گُل‌محمد حصارکی و حسن آقا کوشک‌زری، هویت صوتیِ جشن‌ها بود.
از «شاباش‌های پنج تومانی» تا شیربهای قرآنی
این نویسنده و پژوهشگر در بخش دیگری از این گفتگو به اقتصادِ ازدواج در آن دوران اشاره کرد و گفت: شاباش‌ها در آن زمان با ارقام ۲ یا پنج تومان مرسوم بود، اما آنچه بر قداست این پیوند می‌افزود، شیربها بود که معمولاً شامل ۲۰ میش به همراه یک جلد کلام‌الله مجید بود؛ نمادی از برکت و پایبندی به اعتقادات در آغاز زندگی مشترک.
بازخوانی این روایت‌ها توسط جعفر کوهزاده، بیش از آنکه صرفاً مروری بر گذشته باشد، تلنگری است به سبک زندگی امروزی؛ جایی که سادگی در عینِ شکوه و همدلی جمعی، حلقه مفقوده بسیاری از مجالس شادی در البرز است.
احیای این خاطرات می‌تواند بخش ارزشمندی از مستندات میراث ناملموس کرج و کلاک باشد؛ تاریخی که هنوز در حافظه شفاهی بزرگترها زنده است.
گلاویژ اصحابی _ تیتر۱
انتهای خبر/
