ابتکار توزیع کتاب در شب‌های چهارباغ

به گزارش اختصاصی خبرنگار گروه فرهنگی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ در روزگارِ پرهیاهوی امروز، هنوز هم شب‌هایی هستند که با سکوت و ایمان آغاز می‌شوند؛ شب‌هایی در مزار شهدای گمنام چهارباغ، جایی که مردم شهر هر شب گرد هم می‌آیند تا با قلبی پر از عشق و همدلی، پیوستگی خود را با ایران و یاد شهیدان به نمایش بگذارند.

از دور، منظره‌ای چشم‌نواز پدیدار است؛ صدها نفر در فضای باز، کنار مزار شهدا، پرچم‌های سه‌رنگ ایران را در دست دارند. نور چراغ‌ گوشی‌ها در تاریکی شب می‌درخشد و جوی آرام و شورانگیز می‌سازد، نوری که نه از شمع، که از دل مردم روشن است. هر گوشی در دست، همچون چراغی کوچک، نشانی از امید و همدلی است.

میان جمعیت، خانواده‌ها با فرزندانشان حضور دارند. برخی روی زمین می‌نشینند و به نوای آرام صلوات و صحبت‌های جوانان گوش می‌دهند، و برخی نیز پرچم‌های کوچک ایران را در دست کودکانشان می‌گذارند. این حضور صمیمانه، معنای تازه‌ای از وحدت مردمی و عشق به وطن را به تصویر می‌کشد.

اما وجه جالب و الهام‌بخش این دورهمی شبانه، غرفه‌ای فرهنگی است که در گوشه فضا دایر شده غرفه امانت کتاب.

در این غرفه، داوطلبان فرهنگی کتاب‌هایی درباره شهیدان، مقاومت و ایران را در اختیار کودکان و نوجوانان قرار می‌دهند تا بخوانند و در شب‌های بعد بازگردانند. این طرح ساده اما عمیق، به نوعی یک جریان فرهنگی تازه در دل این مراسم معنوی شده است؛ حرکتی که کتاب را میان نسل جوان به نمادی از عشق به سرزمین و ارزش‌ها تبدیل کرده است.

استقبال از این طرح به حدی بوده که هر شب، صفی از کودکان و نوجوانان مشتاق، جلوی میز کوچک غرفه شکل می‌گیرد. کتاب‌ها دست‌به‌دست می‌چرخند و گاهی دیده می‌شود که کودکی با افتخار از جلد کتابش عکس می‌گیرد تا آن را در شبکه‌های اجتماعی‌اش منتشر کند— ادامه همان نور گوشی‌ها که حالا پیام روشنایی را به شهر می‌فرستند.

یکی از مادران حاضر در مراسم می‌گوید:

«بچه‌های ما وقتی داستان قهرمانان ایران رو می‌خونن، دیگه شهید براشون فقط یک اسم نیست؛ یه انسان قابل درکه، کسی که برای چیزی بزرگ‌تر از خودش زندگی کرده.»

این نشاط فرهنگی در کنار جلوه‌های معنوی مراسم، باعث شده مزار شهدای گمنام در شب‌های اخیر، نه‌فقط محلی برای یاد شهیدان، بلکه کانونی برای ترویج فرهنگ مطالعه، همدلی و هویت ایرانی شود.

در پایان هر شب، وقتی مردم آرام‌آرام پراکنده می‌شوند، جای پرچم‌ها و نورها بر سنگ مزار باقی می‌ماند؛ همان نشانه‌هایی که گویی می‌خواهند بگویند:

وطن هنوز روشن است، تا وقتی مردمش هر شب با عشق، نام ایران را زنده می‌کنند.

گلاویژ اصحابی _ تیتر۱

انتهای خبر/