عید قربان تجلی ایثار و ازخودگذشتگی در مسیر بندگی
مهرانه مهدوی، فعال رسانه طی یادداشتی نوشت: در فاصله کوتاه میان وقوف میلیونی در دشت عرفات و قربانی کردن در سرزمین منا، سفر حج به عمیقترین دروس انسانی خود میرسد، نخست انسان در عرفات خود را در آینه جمع میبیند و سپس در منا، از خود میگذرد. این دو، حلقههای وصل یک زنجیره معنویاند که هدفش تکمیل انسان در مسیر بندگی است.
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، مهرانه مهدوی، فعال رسانه در رابطه با ایام معنوی حج و عید قربان طی یادداشتی نوشت: شناخت خود در میان جمع روز عرفه، صحنه بینظیری از وحدت و برابری است. میلیونها انسان با لباسی یکسان، فارغ از هر نشانه اجتماعی، ثروت یا نژاد، در دشتی خشک گرد هم میآیند تا رو در روی پروردگار خود بایستند. این «وقوف»، تنها یک ایستادن فیزیکی نیست؛ ایستادن وجودی است.
در این مرحله، حاجی پیش از هر چیز، خود را میشناسد. او در آن صحرای سوزان و در آن ازدحام بیحد، با خلوت خویش روبرو میشود. دعاهای عرفه، بیشترین تأکید را بر توبه، بازگشت و درخواست مغفرت دارند. این همان نقطه آغاز است؛ پاکسازی درون از تعلقات و گناهان. عرفه به حاجی یادآوری میکند که در نهایت، او تنها یک «بنده» است و همه انسانها در این بندگی برابرند. این تجربه جمعی از برابری، سنگ بنای جامعه آرمانی اسلامی است.
گذار به قربان: از شناخت تا ایثار
اما سفر معنوی حج در عرفه متوقف نمیشود. فاصله کوتاه میان عرفه و عید قربان، نماد گذار از مرحله «شناخت» به مرحله «عمل» است. در عرفه، حاجی خود را از قید اوهام و غرور میرهاند. در منا، باید این رهایی را در قالب یک اقدام عینی و ایثارگرانه نشان دهد. قربانی کردن، تکمیلکننده آن وقوف است. همانگونه که در عرفه، نفس از تعلقات کاذب خالی شد، در قربان نیز باید از مال و آنچه دوست دارد، بگذرد. این عمل، تنها کشتن یک حیوان نیست؛ کشتن نفس اماره، تکبر و وابستگیهای افراطی به دنیاست. قربانی، آزمونی برای اثبات جدیت در عهدی است که در عرفه با خدا بسته شده است.
پیوند ناگسستنی: عرفه بیقربان، ناتمام است
اگر کسی در عرفات وقوف کند اما در منا قربانی نکند، حجش ناتمام است. این قانون شرعی، رمز بزرگی در خود دارد: ایمان بدون ایثار، ناقص است. میتوان در جمعی متحد شعار برابری داد، اما تا جان و مال در راه آرمانها فدا نشود، آن وحدت ماندگار نخواهد بود. عید قربان، یادآور بزرگترین ایثار تاریخ داستان حضرت ابراهیم و اسماعیل(ع) است. این روایت به مسلمانان میآموزد که اوج بندگی، اطاعت همراه با گذشت است.
قربان، عید «فدا کردن» است؛ فدا کردن آنچه برایمان عزیز است در راه آنچه بالاتر و مقدستر است.
درس زندگی از عرفه و قربان؛ همبستگی و فداکاری
این دو روز مقدس، یک نقشه راه ساده و عملی برای بهبود زندگی فردی و اجتماعی به ما نشان میدهند:
قدم اول (عرفه)؛ ایجاد همدلی و برابری
پیش از شروع هر کار گروهی و اجتماعی، باید اختلافات و احساس برتری را کنار بگذاریم. عرفه به ما میآموزد که ابتدا خود را در قالب یک جامعه برابر ببینیم و قلبها را به هم نزدیک کنیم.
قدم دوم (قربان)؛ عمل و گذشت
همبستگی و وحدتی که در قدم اول ایجاد کردیم، تنها با عمل و فداکاری پایدار میماند. قربان یادآور میکند که برای حفظ جمع و منافع مشترک، باید از منافع شخصی و عادات خودگذشتگی کنیم.
سفر حج با این دو مرحله، تصویر کاملی از یک زندگی معنادار را نشان میدهد: پاکسازی درون در عرفه، و سپس گذشتن از خود برای بقای آن پاکی در عید قربان.
نرگس صادقی _ تیتر۱
انتهای خبر/
