به گزارش شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، امیر کربمی خانقاه به مناسبت میلاد امام سجاد در یادداشتی نوشت: زین‌العابدین و سیدالساجدین، امامی که از دل عاشورا برخاست تا پیام کربلا در غبار فراموشی گم نشود.
او کربلا را دید، داغ عزیزان را به جان خرید و پس از عاشورا، در میان آتش مصیبت و زنجیر اسارت، پرچم امامت را برافراشته نگه داشت. امام سجاد(ع) از نسلی بود که حقیقت را با خون نوشت و بقای آن را با صبر، آگاهی و ایمان پاس داشت؛ مردی که رنج را به نیایش و غربت را به رسالت تبدیل کرد.
امام سجاد(ع) تنها امام سجاده و محراب نبود؛ صدای مظلومانی بود که مجال سخن گفتن نداشتند، پناه دل‌های شکسته‌ای بود که زیر بار مصیبت خم شده بودند و روایتگر حقیقتی که دشمن می‌خواست در هیاهوی قدرت پنهان بماند. آنجا که شمشیرها سخن گفته بودند و زبان‌ها را به سکوت واداشته بودند، نیایش‌های او پیام‌آور حقیقت شدند و دعاهایش مرهمی بر زخم‌های عمیق کربلا نشستند.
میراث ماندگار او، صحیفه سجادیه، فراتر از مجموعه‌ای از دعاهای فردی، دریایی از معرفت، کرامت انسانی، عدالت‌خواهی و مسئولیت‌پذیری است؛ اثری که به‌حق، زبور آل‌محمد(ص) نام گرفته و قرن‌هاست انسان را به پیوند میان بندگی، اخلاق و مسئولیت اجتماعی فرامی‌خواند.
امروز، در روزگاری که ایران با نگرانی‌ها، دشواری‌ها و رنج‌های مردمانش دست‌وپنجه نرم می‌کند، بازخوانی سیره امام سجاد(ع) معنایی فراتر از یک مناسبت مذهبی می‌یابد. این سرزمین نیز روزهای سخت بسیاری را پشت سر گذاشته است؛ روزهایی که صبر خانواده‌ها، امید جوانان و همدلی مردم، تکیه‌گاه عبور از دشواری‌ها بوده است.
در هر خانه‌ای که مادری برای آرامش فرزندش دست به دعا برمی‌دارد، در هر قلبی که از رنج هم‌وطنش به درد می‌آید و در هر دستی که برای یاری نیازمندی پیش می‌رود، می‌توان نشانی از همان روح همدلی و امید را دید؛ روحی که اجازه نمی‌دهد تلخی روزگار، رشته پیوند انسان‌ها را از هم بگسلد.
مظلومیت، گاهی در رنجی نهفته است که کمتر شنیده می‌شود؛ در اشکی که بی‌صدا فرو می‌ریزد و در دلی که زیر بار دشواری‌ها، هنوز چراغ امید را روشن نگه می‌دارد. کربلا به ما آموخت که رنج، اگر با حقیقت و ایمان همراه باشد، نمی‌تواند پایان راه باشد. همان‌گونه که اسارت نتوانست صدای امام سجاد(ع) را خاموش کند، اندوه نیز نتوانست چراغ رسالت او را از فروغ بیندازد.
میلاد زین‌العابدین(ع)، فرصتی برای بازگشت به همین حقیقت است؛ اینکه صبر، تسلیم در برابر دشواری‌ها نیست، بلکه ایستادگی آگاهانه برای عبور از آنهاست و نیایش، تنها زمزمه‌ای در خلوت نیست، بلکه می‌تواند سرچشمه امید، آرامش و مسئولیت در برابر سرنوشت دیگران باشد.
امروز، در سالروز میلاد مردی که از دل غربت کربلا، چراغ نیایش را برافروخت، برای ایران و مردمانش آرامش، امنیت، سربلندی و روزهایی روشن آرزو می‌کنیم؛ به امید آنکه زخم‌های این سرزمین التیام یابند، دل‌های خسته آرام گیرند و هیچ خانه‌ای از امید و مهربانی خالی نماند.
