طالقان؛ از بهار درختان تا پاییز برداشت

به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»؛ پاییز که از راه می‌رسد، باغ‌های طالقان آرام‌آرام به روزهای برداشت نزدیک می‌شوند. شاخه‌هایی که ماه‌ها زیر آفتاب و باران قد کشیده‌اند، حالا زیر بار گردو خم می‌شوند و دست‌های باغداران برای چیدن محصولی که یک سال چشم‌انتظارش بوده‌اند، به کار می‌افتد. در این میان، گردوچینی فقط جمع‌آوری محصول نیست؛ بخشی از زندگی مردمانی است که سال‌های عمرشان را در کنار درختان گذرانده‌اند.

عمو علی، باغدار قدیمی طالقان، از همان مردانی است که قصه زندگی‌شان با درختان باغ گره خورده است؛ مردی که فصل‌ها را با تغییر حال‌وهوای باغ می‌شناسد و رسیدن پاییز برایش یادآور ماه‌ها مراقبت، رسیدگی و انتظار است.

او درباره سال‌هایی که در کنار درختان سپری کرده، می‌گوید: «باغداری فقط کاشتن و برداشت کردن نیست؛ آدم با درخت‌ها زندگی می‌کند. بهار که جوانه می‌زنند، دل آدم هم تازه می‌شود و وقتی پاییز می‌رسد و شاخه‌ها زیر بار گردو خم می‌شوند، انگار خستگی یک سال از تنش بیرون می‌رود. هر درخت را که نگاه می‌کنم، یاد سال‌هایی می‌افتم که پایش زحمت کشیده‌ام؛ بعضی از این درخت‌ها سال‌هاست کنار من هستند و بزرگ‌شدنشان را با چشم دیده‌ام.»

روزهای گردوچینی، باغ حال‌وهوای متفاوتی دارد؛ صدای افتادن گردوها، رفت‌وآمد میان درختان و جمع‌آوری محصول، تصویر آشنای پاییز در بسیاری از باغ‌های طالقان است. گردوها پس از جمع‌آوری، از پوسته سبز جدا می‌شوند و برای خشک‌شدن کنار گذاشته می‌شوند تا حاصل ماه‌ها زحمت، برای روزهای آینده آماده شود.

عمو علی این روزها را بخشی از خاطرات زندگی‌اش می‌داند و می‌گوید: «وقت گردوچینی که می‌شود، باغ حال‌وهوای دیگری دارد. صدای افتادن گردوها، رفت‌وآمد آدم‌ها و جمع‌کردن محصول، همه بخشی از خاطرات ماست. گردوها را فقط برای فروش جمع نمی‌کنیم؛ پشت هرکدامشان یک سال انتظار و زحمت خوابیده است. آدم دلش می‌خواهد این درخت‌ها بمانند، سبز بمانند و سال‌های سال برای کسانی که بعد از ما می‌آیند، بار بدهند.»

در طالقان، درخت گردو تنها بخشی از دارایی یک باغ نیست؛ گاهی یادگار سال‌های دور و نشانی از پیوند آدم‌ها با زمین است. درختانی که نسل‌ها در کنارشان بزرگ شده‌اند و هر پاییز، با بار تازه‌شان، قصه‌ای از صبر و زندگی را روایت می‌کنند.

گردوچینی سرانجام تمام می‌شود، اما خاطره روزهای باغ و زحمتی که برای هر محصول کشیده شده، باقی می‌ماند؛ درست مثل درختانی که سال‌ها در گوشه باغ ایستاده‌اند و با هر پاییز، بخشی از زندگی باغداران طالقان را دوباره به یاد می‌آورند.

زهرا آبائی _ تیتر۱

انتهای خبر/