پلاسرتره؛ طعم سبزی‌های کوهستان در سفره‌های قدیمی طالقان
در میان غذاهای محلی طالقان، بعضی نام‌ها هنوز رنگ‌وبوی خانه‌های قدیمی و دست‌پخت مادربزرگ‌ها را زنده می‌کنند؛ «پلاسرتره» یکی از همین نام‌هاست؛ غذایی که روایت آن می‌تواند بخشی از فرهنگ خوراک این دیار کوهستانی را بازگو کند.
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی شبکه خبری تحلیلی «تیتر۱»، ننه‌زهرا وقتی از غذاهای قدیمی طالقان حرف می‌زند، یاد روزهایی می‌افتد که سفره‌های خانه با مواد اولیه ساده و محصولات در دسترس خانواده‌ها رنگ می‌گرفت. روزهایی که آشپزی با تجربه و ذوق زنان خانه پیش می‌رفت و هر غذا، فوت‌وفن خودش را داشت.
او در روایت خود از پلاسرتره می‌گوید: «قدیم‌ها غذاهایمان ساده بود، اما هرکدام مزه خودش را داشت. خیلی از چیزهایی که لازم داشتیم، از محصولات خودمان تهیه می‌شد. هر غذایی هم قلق خودش را داشت و آدم با تجربه یاد می‌گرفت چطور آن را خوشمزه‌تر درست کند.»
پلاسرتره از غذاهایی است که در معرفی خوراک‌های محلی طالقان نامش به چشم می‌خورد. در دستورهای منتشرشده، اسفناج و گردو از مواد اولیه آن معرفی شده‌اند؛ ترکیبی که می‌تواند بخشی از پیوند آشپزی محلی با محصولات گیاهی را نشان دهد.
ننه‌زهرا در ادامه از مواد اولیه این غذا می‌گوید: «پلاسرتره غذای پرزرق‌وبرقی نیست؛ با همین چیزهای ساده درست می‌شود، اما هرکسی که آن را می‌پزد، قلق خودش را دارد.» سیر و روغن نیز می‌توانند در تهیه این غذا به کار بروند، هرچند دستور پخت آن ممکن است در خانواده‌های مختلف تفاوت‌هایی داشته باشد.
برای تهیه پلاسرتره، اسفناج را پاک می‌کنند، می‌شویند و خرد می‌کنند تا روی حرارت بپزد و نرم شود. سپس گردوی آسیاب‌شده و سیر را به آن اضافه می‌کنند و اجازه می‌دهند مواد با حرارت ملایم جا بیفتند و طعمشان با یکدیگر ترکیب شود. ننه‌زهرا در این روایت می‌گوید: «راز خوشمزگی غذاهای قدیمی فقط موادش نبود؛ باید حوصله می‌کردی تا غذا خوب جا بیفتد.»
ننه‌زهرا از آن روزهایی می‌گوید که غذاها با آنچه در خانه و باغ و زمین فراهم بود، آماده می‌شدند؛ هر ماده‌ای جای خودش را داشت و شیوه پخت، حاصل تجربه سال‌های طولانی بود. در چنین خانه‌هایی، آموختن آشپزی فقط به یادگرفتن یک دستور محدود نمی‌شد؛ دخترها کنار مادرها و مادربزرگ‌ها می‌ایستادند و فوت‌وفن‌ها را با تماشا و تجربه یاد می‌گرفتند.
غذاهای سنتی فقط مجموعه‌ای از مواد اولیه و روش‌های پخت نیستند؛ نام‌های محلی، فوت‌وفن‌های خانوادگی و خاطراتی که با هر غذا گره خورده‌اند، بخشی از هویت فرهنگی هر منطقه را می‌سازند. ثبت این روایت‌ها فرصتی است تا خوراک‌های بومی طالقان در حافظه نسل‌های بعد نیز باقی بمانند.
هانیه ربیعی _ تیتر۱
انتهای خبر/
